![]() |
|
donderdag, 2 september 2010
Nazorg...... Ik vond het wel een aparte man. Hij wist veel van de wielrennerij, maar ze brachten 'm de laatste jaren niet meer van dichtbij in beeld. Ze konden hem nog niet missen vanwege z'n kennis en zijn "weetjes", maar hij moest op afstand worden gefilmd. En de laatste seizoenen heb ik 'm helemaal niet meer gezien. Ik ben praktisch net zo oud als hij nu geworden is. Dat is een gek idee. Maar ja, ik drink niet en rook geen dikke sigaren en dat zal een slok op 'n borrel schelen, denk ik. En hoop ik. Maar om op die chinchilla van VJ terug te komen: hij heeft die, verpakt in plastic, tegen eventueel gaan stinken, op z'n balkon gelegd. Het beest moet natuurlijk ergens blijven in afwachting van zijn verdiende begrafenis in Friesland (?) of het Vondelpark. Toen onze zwarte labrador Goochem, ook na 15 jaar, ondanks die leeftijd nogal onverwacht doodging, legden we 'm, in zijn eigen hondenkleed gewikkeld in de schuur. De kinderen vonden dat vreselijk. Hun Goochem in die donkere koude schuur! Maar het feit, dat 't januari was kwam milieutechnisch eigenlijk wel goed uit, want wat moet je anders bij avond met een dode hond, die je graag zelf een mooie begrafenis wilt geven? Dat hebben we de volgende dag gedaan. De ouders van mijn collega woonden toen in Beekbergen, midden in het bos, en daar mochten we Goochem begraven. Zijn moeder was als bosmens een echte dierenvriendin en zo kwam de hond terecht tussen de eekhoorns, de egels, de vogels en de veldmuizen, die ze in de loop der jaren ter ruste had gelegd. Er werd een mooi graf voor hem gegraven onder een dennenboom ( ik gun Jean ook zo'n plek, hoor!) en we hebben de hond, het was gelukkig een mooie zonnige middag, bedankt voor de leuke jaren die we met elkaar hadden beleefd en hem min of meer plechtig ter aarde besteld. Vijftien jaar is niet niks, daar mocht best even aandacht aan worden besteed. We hebben veel plezier aan 'm beleefd en hij, denken we, ook aan ons. Ondanks die kouwe, donkere schuur.....alsnog sorry, beest.......
- 1 reactie(s) -
donderdag, 26 augustus 2010
Broodje gezond..... Ik moest er vanmiddag ineens aan denken , dat er bij ons in de buurt vroeger een broodbezorger was, die op z'n bakkerskar had staan: "Oud's brood maakt sterk en groot". Zijn karretje stond altijd voor het café waar hij z'n koffie dronk, zullen we maar zeggen. Wij kwamen er langs als we naar school liepen. En als we naar huis liepen stond het er weer, of nog, dus brood maakte niet alleen sterk en groot, maar ook dorstig. Mijn hele schooltijd heb ik gedacht dat oud brood gezond was. Omdat het op die kar stond. Dat de baas van die bezorger misschien wel eens Oud zou kunnen heten is toen nooit bij me opgekomen. Stom ja, want mijn moeder heeft er ongetwijfeld gebruik van gemaakt om het oud geworden brood aan ons te slijten. Logisch, hoor, want de kinderen groot en sterk laten worden was in de oorlog best een hele toer voor Amsterdamse moeders........
- 3 reactie(s) -
De spiegel van de ziel...... Mijn moeder had bruine ogen en mijn oudste broer ook. Mijn twee zussen hebben ze gelukkig nog steeds. De rest van onze tak is blauw van oog. Of daaromtrent. Zelfs de vaders van onze kleinzoons, die dus geen bloedband met ons hebben anders dan door hun kinderen, zijn lichtogig. Wij hebben dus een aardige bijdrage geleverd aan die acht procent. Maar aan de andere kant: als ik nou ergens niét op gevallen ben bij mijn kloris, dan zijn het z'n blauwe ogen wel. Daar zat het 'm dus niet in bij ons. Zijn ziel zat gelukkig heel ergens anders........
- 0 reactie(s) -
zondag, 22 augustus 2010
Akela, wij doen ons best...... Onze jongste zoon is ook, in navolging van wat vriendjes uit de klas, nog 'n blauwe maandag welp geweest. Hij was er totaal ongeschikt voor. 'k Vond laatst in een doos nog z'n netjes gestreken oranje halsdoekje, vroeg of ie die nog wou hebben for sentimental reasons of zo, maar nee. Hij wenste niet aan die periode herinnerd te worden. Het was de strakke hiërarchie van die organisatie waar hij als achtjarig jongetje al niet tegen kon. En ik ben bang, dat dat nooit meer is overgegaan. Bovendien: dat welpenpetje. Hij had het heel oneerbiedig óf niet of achterstevoren
op z'n hoofd. De rituelen en bezigheden zag hij toen ook helemaal niet zitten. Er werden lichamelijk nogal wat eisen gesteld wat kracht- en klimwerk betreft en deegklonten aan een tak geregen gaar gaan zitten bakken boven een kampvuurtje, terwijl je moeder thuis lekkere boterhammen heeft, hij vond het helemaal niks. Wij begrepen dat ook wel, hoor, dus van ons hoefde ie niet. Wij dachten dat het wel leuk voor 'm was in de vrije natuur en zo. Maar je moet er voor in de wieg gelegd zijn, dat blijkt wel. Onze kleinzonen vinden het leuk en ze doen nu waarschijnlijk ook heel andere dingen en zullen met hun tijd zijn meegegaan, lijkt mij. Ik herinner me, dat er bij mij in de eerste klas van de MMS een meisje zat, dat op de Baden-Powell-dag, ergens in februari, geloof ik, in haar padvindstersuniform op school kwam. Een donkerblauwe jurk, met veel zakken, koorden, emblemen, geborduurde letters, 'n riem en een fluit. De klas was onder de indruk. En de dame in kwestie vond dat wel mooi, want dat was de bedoeling. Ze is ongetwijfeld akela geworden......
- 0 reactie(s) -
vrijdag, 20 augustus 2010
Argwaan loont...... De jongen ging daar verder niet op in en vroeg of de buurman thuis was. Hoewel dat niet het geval was, hij was even 'n rondje fietsen, zei z'n vrouw dat ie boven zat. "Dan zou ik hem graag even willen spreken", zei het knaapje. "Dat zal niet gaan, want hij is ergens mee bezig waarbij ik hem niet kan storen", antwoordde onze buurvrouw. "Dan ga ik maar. Dag mevrouw." En weg was ie. Hij had willen weten of ze alleen was en haar in ieder geval weg willen hebben bij de voordeur. Maar wij hebben dus een slimme buuv, die je niet zomaar in de luren legt. Ja, je leest 't wel eens anders in de krant. Dat mensen, die om een slokje water komen vragen, gewoon binnen gelaten worden en vervolgens hun slag slaan. Dat snap ik dan niet, hoor. Zo dom! De buurvrouw heeft de Nuon niet gebeld of het waar was, van die leidingen, want het praatje van deze knul was wel 'n beetje knullig en doorzichtig en zoals gezegd: niet alle bejaarden zijn op hun achterhoofd gevallen. Nee, bij ons is ie niet geweest, want zelfs onze voordeur ziet er slim uit met z'n sticker van de beveiligingsfirma. Dat de straat er nog net zo bij ligt als gisteren hoeft niemand te verbazen........
- 7 reactie(s) -
woensdag, 18 augustus 2010
Lootje..... Ze is er erg blij mee en wij zijn dat voor haar ook. Hij is prachtig blauw, ziet er nog fantastisch uit en de teller staat op een aangenaam aantal kilometers. Alleen is alles kleiner, maar hij past haar helemaal. Een lot uit de loterij, dit Koreaantje.......
- 3 reactie(s) -
dinsdag, 17 augustus 2010
Wat zeggen procenten en cijfers......? Nog zo'n cijfer: ik las het komkommernieuwsbericht, dat één op de drie Britten slaapt met een teddybeer. Of dat zo is, weet je ook helemaal niet. Ik zie ze d'r wel voor aan, hoor, die Engelsen met hun bloemetjesbehang, maar toch. Je weet 't niet. Als reactie bij dat bericht in de krant stonden heel wat "bekentenissen" van landgenoten van ons, die zeiden ook met 'n beer naar bed te gaan. In sommige gevallen was dat trouwens gewoon een man, hoor. Ik doe ook even een intieme mededeling en zelfs een fotootje om het te bewijzen: bij ons bed zit ook een beer aan het hoofdeinde tussen ons in. Dat heeft een reden. De beer heeft een radiootje op schoot met 'n "oortje". Mijn man gebruikt dat 's avonds laat als ie nog even iets wil luisteren en mij niet wil storen bij het lezen. 's Nachts gebruikt hij het toestelletje soms ook als de slaap niet wil lukken. Komt niet zo heel vaak voor gelukkig. Doordat die beer het ding op schoot heeft hoeft hij er niet naar te zoeken. Hij is functioneel dus, die beer. Hoeveel mensen een functionele beer mee naar bed nemen, tja, dat is tot nu toe onbekend. En over knuffelberen zijn alleen Engelse cijfers bekend: één op de drie.......
- 2 reactie(s) -
donderdag, 12 augustus 2010
Pluche..... Je kon ze ook echt 'n gezicht geven. Zolang de ogen er niet in zaten waren het gewoon pluchen beesten, maar zodra ze gevuld waren, een neus hadden en konden 'kijken' (helaas op dezelfde manier als de meesten van onze klanten, niét dus) werden het individuen en werden er namen verzonnen. Het mondje moest er dan nog op geborduurd worden. Dat was een lastig karweitje vanwege de plaats waar het komen moest en meestal deed ik dat dan even. Je kunt met zo'n mondje heel wat uitdrukken: mondhoeken naar beneden, dan keek ie chagrijnig, 'n rechte streep, dan was hij vastberaden, maar vaak maakte ik, in overleg met de toekomstige baas of bazin, er een brede glimlach van. Bijna van oor tot oor. Men had altijd veel succes bij het thuisfront als de optimistisch kijkende beer mee naar huis mocht. En ondertussen had de berenbaas dan geleerd, hoe je ook zonder te kijken 'n draad in de naald kunt doen (d.m.v. 'wondernaalden'! Ik verstrek graag inlichtingen aan wie daar ook moeite mee heeft!) en kunt hanteren, want het is een knap eind naaien, hoor, zo'n beer. Maar het resultaat wás er dan ook naar! Gôh, en daar kwam ik nou op door die fagot........
- 1 reactie(s) -
maandag, 9 augustus 2010
Huis-aan-huisverkoop..... En toen werd er gebeld. Vanaf boven zag ik wel zo'n tien kinderen voor de deur staan. Ze hadden een of ander onduidelijk mandje of schaaltje bij zich, waarop iets eveneens onduidelijk eetbaars lag, dat ze kennelijk wilden verkopen. Ik zag er niet uit, was druk en ik had helemaal geen zin om beneden de deur open te gaan doen. Niet erg oma-achtig, ik weet het, maar het kwam me gewoon niet uit nu. Anders ben ik altijd heel meewerkend, hoor, in zulke gevallen, dat moet je maar van me aannemen. Ik hoorde ze overleggen: "Nee, ze zijn niet met vakantie, want het raam staat open." Die kan dus zo bij Baantjer. Toen zei een van die kinders: "Hier wonen ook hele ouwe mensen, hoor. Die zijn van vroeger."..........
- 0 reactie(s) -
zondag, 8 augustus 2010
Thuisblijver af.....
- 0 reactie(s) -
Wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit..... De onderhandelingen duurden nogal lang, maar vanwege het imago van C1000, dat de laatste tijd toch al zo onder druk staat en dat de medewerkster niet nog meer wilde schaden werden de planten, na overleg met 'n hoger in de rangorde staande medewerker, teruggenomen en de dames kregen hun geld terug. Weet je dat ik niet zou dúrven om 'levende have' terug te brengen? Afgezien van het feit of ik het bonnetje bewaard zou hebben, zoals die dames wel gedaan hadden. Om te beginnen zou ik er van uit zijn gegaan dat ik zélf wel iets verkeerd gedaan zou hebben met die plantjes. Stom misschien, maar dat denk ik dan. Te veel water of te weinig, te warm neergezet of juist te weinig zon, te donker of te licht, wat kan er niet allemaal mis gaan met 'n plant? Je hebt ook wel es iets in de tuin dat niet 'aanslaat'.Ook dan reclameer ik niet. Want dan ben je ook nog eens afhankelijk van factoren waar je geen of minder controle over hebt. Het heeft veel geregend of er komt juist een hittegolfje langs of, dat kan ook, je hebt 'n heel andere grondsoort in je tuin als de kweker en die kan er bijvoorbeeld ook niks aan doen dat jij geen groene vingers hebt. Kopersrisico, hij heeft z'n best gedaan. Ja, als je ineens (hoezo ineens?) een huiskamer vol witte konijnen hebt, zoals die familie in dat reclamefilmpje van schadeverzekeraar Das, terwijl de Jiskefet-achtige dierenhandelaar je verzekerd had, dat het écht mannetjes waren, die twee konijntjes die je bij 'm kocht, tja dan kun je je beklag doen. Konijnen kunnen er wat van. Die hebben geen gay-parade. Maar bij plantjes........
- 1 reactie(s) -
donderdag, 5 augustus 2010
Leuk en makkelijk..... Zo las ik dat iemand, die al 25 jaar geleden is overleden, een paar honderd euro terugkreeg van de belasting. Dat is niet verkeerd, maar zijn weduwe vond het toch een pijnlijke vergissing én verbaasde zich erover, dat naam en sofinummer, dat tegenwoordig dan burgerservicenummer heet, van haar man nog steeds in de annalen voorkomt en gebruikt wordt. En zoiets schijnt vaker voor te komen. Er reageerde een vrouw op dat bericht die al verschillende malen had geprobeerd de naam van haar overleden schoonvader uit de database te krijgen. Dat was tot drie maal toe niet gelukt. Toen belde ze de belastingdienst om te vertellen waar haar schoonvader tegenwoordig huisde. De mevrouw aan de telefoon verleende alle medewerking en voerde de adreswijziging meteen maar even in op haar computer. De schoondochter noemde naam, servicenummer, straat, postcode en het nummer van het vak waar de urn zich bevond in het columbarium. De belastingdame typte vrolijk mee, totdat de belster aan de naam van de begraafplaats kwam. Toen was ze sprakeloos. Het is een rigoureuze methode, maar ik weet zeker dat het geholpen heeft. Leuker kon de schoondochter het niet maken.......
- 0 reactie(s) -
maandag, 2 augustus 2010
Schuivelen..... Ondanks de digitale ontwikkelingen met e-readers en zo is er dus nog veel belangstelling voor het echte papieren boek. Dat zal ook wel zo blijven, denk ik. Wat is er nou mooier dan weer een knisperende bladzijde omslaan om er achter te komen hoe het verhaal verder gaat! Dat wil je toch niet missen? Vind ik dan, hoor. Mijn man heeft 'n apparaat waarin hij een heleboel boeken kan opslaan, die hem vervolgens worden voorgelezen. Soms door de schrijver zelf. Hij zweert bij dat ding. Hij zit dan met een hoofdtelefoon op z'n kop of een koptelefoon op z'n hoofd ( hoe ik dat zeg is afhankelijk van mijn stemming) te luisteren en aan z'n gezicht kan ik zien of het spannend is. Bladzijden omslaan hoeft ie niet, maar wel is hij afhankelijk van de voorlezer. Dat kan een goeie dan wel een saaie zijn. Zoals ik afhankelijk ben van een prettig of irritant lettertype. We lezen zo heel wat af met z'n tweeën. Ik lees vaak in bed voordat ik ga slapen, want ik heb een voordeel: last van mijn leeslamp heeft hij niet. Natuurlijk zou ik graag willen dat hij dat wél had, maar dat is nou eenmaal niet zo. Elk voordeel heeft z'n nadeel. Ik las trouwens nog iets leuks over die Deventer Boekenbeurs. Er was een man, die een boek vond, waarnaar hij al twintig jaar op zoek was. Op zich al een vondst dus, maar het boek was ook nog eens van zijn vader geweest! Diens aantekeningen stonden er nog in. Hij was in tránen, die man, waarop de boekhandelaar hem het boek cadeau deed. Later kwam de geluksvogel hem een taart brengen. Dat is een leuk verhaal, hè? Dat zal je later met een e-reader waarschijnlijk nooit overkomen, zoiets......
- 3 reactie(s) -
woensdag, 28 juli 2010
Met de kennis van nu...... Toen wij (veel) jonger waren hebben wij ook eens voor 'n verandering van woonomgeving gestaan, die zonder meer paradijselijk leek. Daar hadden we het gisteren ook nog over. We moesten voor het werk van mijn man van de stad Groningen naar Apeldoorn en moesten dus ook op zoek naar een huis in deze contreien. We hadden een ruiladvertentie gezet en daar reageerde 'n familie op van wie de vrouw des huizes letterlijk ziek van heimwee naar Groningen was. Hun huis lag aan de buitenkant van Apeldoorn aan een zandweg. Helemaal vrij, 't was van de gemeente en de huur was niet hoog. Het was bepaald niet nieuw, maar de plek was schitterend. Boomgaard eromheen, in de aangrenzende wei stond 'n ezel en liepen paarden te grazen, er waren kippetjes op het erf en er was veel ruimte. Een garage met maar liefst twee 'smeerkuilen', een schuur van negen bij negen, waar de zoons van de familie oefenden met hun band. En niemand, die er last van had. Mijn man was laaiend enthousiast! Dit was het hélemaal! Maar we hadden vier jonge kinderen, van wie er drie naar school moesten. Gebracht dus. En ook mijn kloris zou naar z'n werk gebracht moeten worden, want te lopen was 't niet. Onze naaste buren waren twee ongetrouwde broers van in de tachtig en dat 'naaste' was een paar honderd meter verderop. Bovendien was het op de dag dat we er waren prachtig zomerweer. Vakantieweer eigenlijk. Het leek gewoon veel te mooi allemaal. Ik zag dus veel bezwaren en we namen afscheid met "U hoort nog van ons". De autorit terug naar Groningen was zeer gespannen, want we waren het helemaal niet eens. Natuurlijk zag ik ook de mooie kanten wel, hoor, de vrijheid en zo, maar de nadelen overheersten bij mij. Vader zag die wat minder. Maar we hebben het dus niet gedaan, omdat ik 'm toch heb weten te overtuigen. Het was gewoon niet de goeie tijd. We vonden het zielig voor de heimwee-mevrouw, maar ik dacht toch aan onszelf. Aan me-zelf misschien wel. Later zagen we, dat het industriegebied, dat toen nog op grote afstand lag, heel dichtbij is gekropen en we hadden, als het huis was blijven staan, jarenlang tegen de kratten van groothandel Hanos aangekeken. En dat de huur zo laag was, kwam dus ook doordat de gemeente allang plannen had met dat gebied en het huis binnen enkele jaren afgebroken had moeten worden. Wég paradijs! Wat was ik toch eigenlijk een verstandige vrouw, hè.....?
- 1 reactie(s) -
maandag, 19 juli 2010
Woordenwisseling..... Dirk had een Prisma-woordenboek in de bakken liggen voor de somma van drievijfennegentig. Dat is toch geen geld voor 'n hele taal, zeg nou zelf. En aangezien mijn vorige woordenboek een erfenisje was uit Lars z'n Havo-tijd en daar uiteraard de sporen van draagt, was ik wel blij met m'n koopje. Voor enigszins normale schrijfwijzen heb ik meestal geen woordenboek nodig, maar bij twijfel over het een of ander is het toch wel makkelijk als je 't even kunt nakijken. En nu kon ik een woordenboek uit de tachtiger jaren ook mooi eens vergelijken met een van tientallen jaren later. Dat was grappig. Er zijn natuurlijk veel 'moderne' woorden bijgekomen en ook Engelse woorden toegevoegd als zijnde onmisbaar voor een compleet beeld van onze taal. Dat komt, zeggen de auteurs, door de ontwikkelingen in de wereld van de informatica, de economie, de rechtspraak, de geneeskunde, de vrije tijd enzovoort. Dus bijvoorbeeld het woord "oneliner", dat wordt verklaard als : "een kernachtige (komische) opmerking" (en geliefd bij televisiepresentatoren, verslaggevers, politici en webloggers, maar dat stond er niet bij, hoor, dat verzin ik nu even) staat gewoon in het Nederlandse woordenboek. Gelukkig wel met de fonetische uitspraak "wanlaainer" d'r achter, zodat je behoed wordt voor 'n blooper ( "bloeper"= domme fout). Maar ik ben zo blij, dat een woord als "aamborstig" er ook nog gewoon in staat. Dat geeft zoiets vertrouwds, hè.....?
- 5 reactie(s) -
|