donderdag, 26 augustus 2010

Broodje gezond.....
Omdat we met z'n tweeën 'n weekje weggaan en we onze thuisblijvende zoon niet willen opschepen met oud brood, zaten we vanmiddag de laatste vier niet al te jeugdige boterhammen weg te kauwen. Mijn man vindt oud brood lekkerder dan vers. Ik niet, maar ik ben van voor de oorlog dus wat óp moet, dat eet ik.

Ik moest er vanmiddag ineens aan denken , dat er bij ons in de buurt vroeger een broodbezorger was, die op z'n bakkerskar had staan: "Oud's brood maakt sterk en groot". Zijn karretje stond altijd voor het café waar hij z'n koffie dronk, zullen we maar zeggen. Wij kwamen er langs als we naar school liepen. En als we naar huis liepen stond het er weer, of nog, dus brood maakte niet alleen sterk en groot, maar ook dorstig.

Mijn hele schooltijd heb ik gedacht dat oud brood gezond was. Omdat het op die kar stond. Dat de baas van die bezorger misschien wel eens Oud zou kunnen heten is toen nooit bij me opgekomen. Stom ja, want mijn moeder heeft er ongetwijfeld gebruik van gemaakt om het oud geworden brood aan ons te slijten. Logisch, hoor, want de kinderen groot en sterk laten worden was in de oorlog best een hele toer voor Amsterdamse moeders........

zondag, 22 augustus 2010

Akela, wij doen ons best......
Gistermiddag waren we even bij de scouting om de kleinzoons op te halen, die daar elke zaterdagmiddag met plezier naar toe gaan. De één is 'n 'bever' en de andere, die wat ouder is, een 'welp'. Ze zitten met hun groepen in 'n aardig clubhuis op een prachtige locatie vlakbij Paleis Het Loo. Rondom veel bos met mooie paden om te vinden. Zo heette het ook vroeger: de padvinderij. Dat woord hoor je nu nog maar zelden gebruiken. Ze hebben het over 'de scouting'.

Onze jongste zoon is ook, in navolging van wat vriendjes uit de klas, nog 'n blauwe maandag welp geweest. Hij was er totaal ongeschikt voor. 'k Vond laatst in een doos nog z'n netjes gestreken oranje halsdoekje, vroeg of ie die nog wou hebben for sentimental reasons of zo, maar nee. Hij wenste niet aan die periode herinnerd te worden.

Het was de strakke hiërarchie van die organisatie waar hij als achtjarig jongetje al niet tegen kon. En ik ben bang, dat dat nooit meer is overgegaan. Bovendien: dat welpenpetje. Hij had het heel oneerbiedig óf niet of achterstevoren op z'n hoofd. De rituelen en bezigheden zag hij toen ook helemaal niet zitten. Er werden lichamelijk nogal wat eisen gesteld wat kracht- en klimwerk betreft en deegklonten aan een tak geregen gaar gaan zitten bakken boven een kampvuurtje, terwijl je moeder thuis lekkere boterhammen heeft, hij vond het helemaal niks.

Wij begrepen dat ook wel, hoor, dus van ons hoefde ie niet. Wij dachten dat het wel leuk voor 'm was in de vrije natuur en zo. Maar je moet er voor in de wieg gelegd zijn, dat blijkt wel. Onze kleinzonen vinden het leuk en ze doen nu waarschijnlijk ook heel andere dingen en zullen met hun tijd zijn meegegaan, lijkt mij.

Ik herinner me, dat er bij mij in de eerste klas van de MMS een meisje zat, dat op de Baden-Powell-dag, ergens in februari, geloof ik, in haar padvindstersuniform op school kwam. Een donkerblauwe jurk, met veel zakken, koorden, emblemen, geborduurde letters, 'n riem en een fluit. De klas was onder de indruk. En de dame in kwestie vond dat wel mooi, want dat was de bedoeling. Ze is ongetwijfeld akela geworden......

vrijdag, 20 augustus 2010

Argwaan loont......
Onze buurvrouw, die net als wij al op leeftijd is, had eergisteren een jochie aan de deur, dat namens de Nuon kwam vertellen, dat er de volgende dag werkzaamheden zouden worden verricht, waarbij de straat zou worden opgebroken voor het leggen van nieuwe leidingen. De buurvrouw merkte op, dat ze de huis-aan-huisbladen altijd volgt, maar dat ze er niets over had gelezen. Terwijl de gemeente Apeldoorn er altijd alles aan doet om je op de hoogte te houden van alles waar je maar enigszins last van zou kunnen hebben in de openbare ruimten van de stad. Zijn ze best netjes in, de informatie is goed geregeld.

De jongen ging daar verder niet op in en vroeg of de buurman thuis was. Hoewel dat niet het geval was, hij was even 'n rondje fietsen, zei z'n vrouw dat ie boven zat. "Dan zou ik hem graag even willen spreken", zei het knaapje. "Dat zal niet gaan, want hij is ergens mee bezig waarbij ik hem niet kan storen", antwoordde onze buurvrouw. "Dan ga ik maar. Dag mevrouw." En weg was ie.

Hij had willen weten of ze alleen was en haar in ieder geval weg willen hebben bij de voordeur. Maar wij hebben dus een slimme buuv, die je niet zomaar in de luren legt. Ja, je leest 't wel eens anders in de krant. Dat mensen, die om een slokje water komen vragen, gewoon binnen gelaten worden en vervolgens hun slag slaan. Dat snap ik dan niet, hoor. Zo dom!

De buurvrouw heeft de Nuon niet gebeld of het waar was, van die leidingen, want het praatje van deze knul was wel 'n beetje knullig en doorzichtig en zoals gezegd: niet alle bejaarden zijn op hun achterhoofd gevallen. Nee, bij ons is ie niet geweest, want zelfs onze voordeur ziet er slim uit met z'n sticker van de beveiligingsfirma. Dat de straat er nog net zo bij ligt als gisteren hoeft niemand te verbazen........

woensdag, 18 augustus 2010

Lootje.....
Onze jongste dochter kwam gisteren haar nieuwe auto, die niet nieuw is, maar dat hoefde ook niet, even laten zien. Ze zocht al tijden naar een manier om wat goedkoper gemotoriseerd rond te kunnen rijden. Ze had een Toyota Rav4, een in alle opzichten dure auto. Die heeft ze kunnen inruilen tegen haar eerste keus wensautootje: de Kia Picanto. Qua afmeting was het wennen maar omdat het de luxe uitvoering is, zit alles er op en er aan, dat ze ook had in haar vorige vervoermiddel. Want dat is een auto toch eigenlijk.

Ze is er erg blij mee en wij zijn dat voor haar ook. Hij is prachtig blauw, ziet er nog fantastisch uit en de teller staat op een aangenaam aantal kilometers. Alleen is alles kleiner, maar hij past haar helemaal. Een lot uit de loterij, dit Koreaantje.......

dinsdag, 17 augustus 2010

Wat zeggen procenten en cijfers......?
Als ze in een reclame beweren dat 87% van de Nederlandse vrouwen een bepaald merk lotion op hun body smeert of dat 1 op de 3 huishoudens de wc schoonmaakt met product A, geloof je dat dan? Ik twijfel in ieder geval, want hoe ze aan die "getallen" komen, dat staat er nooit bij. Ze zullen mensen wel interviewen over hun smeer-en schoonmaakgewoonten, dat neem ik tenminste maar aan, maar hoeveel mensen dat dan zijn, in welke leeftijdscategorieën, hoe ze wonen en waar, en niet onbelangrijk: of ze wat te besteden hebben, dat weet je dan niet. Wordt zo'n reclame daarop gecontroleerd? Of het wáár is wat ze zeggen? Of ze zo'n cijfer niet uit hun op winst beluste duim zuigen?

Nog zo'n cijfer: ik las het komkommernieuwsbericht, dat één op de drie Britten slaapt met een teddybeer. Of dat zo is, weet je ook helemaal niet. Ik zie ze d'r wel voor aan, hoor, die Engelsen met hun bloemetjesbehang, maar toch. Je weet 't niet. Als reactie bij dat bericht in de krant stonden heel wat "bekentenissen" van landgenoten van ons, die zeiden ook met 'n beer naar bed te gaan. In sommige gevallen was dat trouwens gewoon een man, hoor.

Ik doe ook even een intieme mededeling en zelfs een fotootje om het te bewijzen: bij ons bed zit ook een beer aan het hoofdeinde tussen ons in. Dat heeft een reden. De beer heeft een radiootje op schoot met 'n "oortje". Mijn man gebruikt dat 's avonds laat als ie nog even iets wil luisteren en mij niet wil storen bij het lezen. 's Nachts gebruikt hij het toestelletje soms ook als de slaap niet wil lukken. Komt niet zo heel vaak voor gelukkig. Doordat die beer het ding op schoot heeft hoeft hij er niet naar te zoeken. Hij is functioneel dus, die beer.

Hoeveel mensen een functionele beer mee naar bed nemen, tja, dat is tot nu toe onbekend. En over knuffelberen zijn alleen Engelse cijfers bekend: één op de drie.......

donderdag, 12 augustus 2010

Pluche.....
Een fagot, ik héb er iets mee. In het Frans betekent het woord fagot 'takkenbos' en dat zie ik er nou niet direct in, maar het geluid van het instrument heeft zoiets gemoedelijks. Ik hoorde vanmiddag op Swiss Classic Radio 'n fagotconcert en ik had 't weer: een teddyberengevoel. Ik heb in mijn werkleven heel veel teddyberen gemaakt met cliënten van het revalidatiecentrum voor blinden en slechtzienden waar ik werkte. Ook andere beesten, maar de beren vond ik 't leukste om te doen.

Je kon ze ook echt 'n gezicht geven. Zolang de ogen er niet in zaten waren het gewoon pluchen beesten, maar zodra ze gevuld waren, een neus hadden en konden 'kijken' (helaas op dezelfde manier als de meesten van onze klanten, niét dus) werden het individuen en werden er namen verzonnen.

Het mondje moest er dan nog op geborduurd worden. Dat was een lastig karweitje vanwege de plaats waar het komen moest en meestal deed ik dat dan even.

Je kunt met zo'n mondje heel wat uitdrukken: mondhoeken naar beneden, dan keek ie chagrijnig, 'n rechte streep, dan was hij vastberaden, maar vaak maakte ik, in overleg met de toekomstige baas of bazin, er een brede glimlach van. Bijna van oor tot oor. Men had altijd veel succes bij het thuisfront als de optimistisch kijkende beer mee naar huis mocht.

En ondertussen had de berenbaas dan geleerd, hoe je ook zonder te kijken 'n draad in de naald kunt doen (d.m.v. 'wondernaalden'! Ik verstrek graag inlichtingen aan wie daar ook moeite mee heeft!) en kunt hanteren, want het is een knap eind naaien, hoor, zo'n beer. Maar het resultaat wás er dan ook naar!

Gôh, en daar kwam ik nou op door die fagot........

maandag, 9 augustus 2010

Huis-aan-huisverkoop.....
Nou, we zijn weer eens met onze neus op de feiten gedrukt, hoor! Ik was boven heel hard bezig met onze slaapkamer. Dat zijn van die 'vlagen' waar ik stante pede gebruik van moet maken.

En toen werd er gebeld. Vanaf boven zag ik wel zo'n tien kinderen voor de deur staan. Ze hadden een of ander onduidelijk mandje of schaaltje bij zich, waarop iets eveneens onduidelijk eetbaars lag, dat ze kennelijk wilden verkopen. Ik zag er niet uit, was druk en ik had helemaal geen zin om beneden de deur open te gaan doen. Niet erg oma-achtig, ik weet het, maar het kwam me gewoon niet uit nu. Anders ben ik altijd heel meewerkend, hoor, in zulke gevallen, dat moet je maar van me aannemen.

Ik hoorde ze overleggen: "Nee, ze zijn niet met vakantie, want het raam staat open." Die kan dus zo bij Baantjer. Toen zei een van die kinders: "Hier wonen ook hele ouwe mensen, hoor. Die zijn van vroeger."..........

zondag, 8 augustus 2010

Thuisblijver af.....
Kater Jan legt bij het uitpakken van de vakantiekoffer even vast, dat dit de laatste keer was dat ie alleen thuisgelaten werd. Zo'n buurvrouw met voedsel en aaitjes is wel aardig geregeld, maar zo wenst hij niet behandeld te worden! Waarvan akte. (Jan is het huisdier van het gezin van onze oudste dochter!).

donderdag, 5 augustus 2010

Leuk en makkelijk.....
Kijk, dat de belastingdienst niet uitblinkt in digitale efficiëntie, daar hebben wij persoonlijk nog nooit last van gehad. Maar wij zijn dus ook geen moeilijke klanten, want ons financiële leven is nogal overzichtelijk. Helaas, zou ik willen zeggen. Een leuke boost in ons saldo, daar zou ik op zich niet tegen zijn. Er zijn bedrijven en mensen, waar de belastingdienst meer moeite mee heeft.

Zo las ik dat iemand, die al 25 jaar geleden is overleden, een paar honderd euro terugkreeg van de belasting. Dat is niet verkeerd, maar zijn weduwe vond het toch een pijnlijke vergissing én verbaasde zich erover, dat naam en sofinummer, dat tegenwoordig dan burgerservicenummer heet, van haar man nog steeds in de annalen voorkomt en gebruikt wordt. En zoiets schijnt vaker voor te komen.

Er reageerde een vrouw op dat bericht die al verschillende malen had geprobeerd de naam van haar overleden schoonvader uit de database te krijgen. Dat was tot drie maal toe niet gelukt. Toen belde ze de belastingdienst om te vertellen waar haar schoonvader tegenwoordig huisde. De mevrouw aan de telefoon verleende alle medewerking en voerde de adreswijziging meteen maar even in op haar computer.

De schoondochter noemde naam, servicenummer, straat, postcode en het nummer van het vak waar de urn zich bevond in het columbarium. De belastingdame typte vrolijk mee, totdat de belster aan de naam van de begraafplaats kwam. Toen was ze sprakeloos. Het is een rigoureuze methode, maar ik weet zeker dat het geholpen heeft. Leuker kon de schoondochter het niet maken.......

maandag, 2 augustus 2010

Schuivelen.....
Honderdtwintigduizend bezoekers gisteren bij de Deventer Boekenmarkt. Stond in De Stentor, die onder de bijbehorende foto schreef, dat het vanwege de drukte "schuivelen" was voor de bezoekers. Leren die vakantiehulpen niet meer spellen? Die foto was trouwens uit 2006, zag ik. Ook de fotograaf was dus met vakantie. Maar het was de hele dag droog! Dat is ook wel eens anders geweest en boeken en nattigheid is geen goeie combinatie!

Ondanks de digitale ontwikkelingen met e-readers en zo is er dus nog veel belangstelling voor het echte papieren boek. Dat zal ook wel zo blijven, denk ik. Wat is er nou mooier dan weer een knisperende bladzijde omslaan om er achter te komen hoe het verhaal verder gaat! Dat wil je toch niet missen? Vind ik dan, hoor.

Mijn man heeft 'n apparaat waarin hij een heleboel boeken kan opslaan, die hem vervolgens worden voorgelezen. Soms door de schrijver zelf. Hij zweert bij dat ding. Hij zit dan met een hoofdtelefoon op z'n kop of een koptelefoon op z'n hoofd ( hoe ik dat zeg is afhankelijk van mijn stemming) te luisteren en aan z'n gezicht kan ik zien of het spannend is. Bladzijden omslaan hoeft ie niet, maar wel is hij afhankelijk van de voorlezer. Dat kan een goeie dan wel een saaie zijn. Zoals ik afhankelijk ben van een prettig of irritant lettertype. We lezen zo heel wat af met z'n tweeën.

Ik lees vaak in bed voordat ik ga slapen, want ik heb een voordeel: last van mijn leeslamp heeft hij niet. Natuurlijk zou ik graag willen dat hij dat wél had, maar dat is nou eenmaal niet zo. Elk voordeel heeft z'n nadeel.

Ik las trouwens nog iets leuks over die Deventer Boekenbeurs. Er was een man, die een boek vond, waarnaar hij al twintig jaar op zoek was. Op zich al een vondst dus, maar het boek was ook nog eens van zijn vader geweest! Diens aantekeningen stonden er nog in. Hij was in tránen, die man, waarop de boekhandelaar hem het boek cadeau deed. Later kwam de geluksvogel hem een taart brengen. Dat is een leuk verhaal, hè? Dat zal je later met een e-reader waarschijnlijk nooit overkomen, zoiets......

woensdag, 28 juli 2010

Met de kennis van nu......
Gisteren waren we op bezoek bij mensen, die hun prachtige, maar iets te ruime, huis verruild hebben voor een splinternieuw appartement. Met het oog op de toekomst, hoewel ze helemaal zo oud nog niet zijn, hoor. Maar als iets zich voordoet en je kunt je huis goed verkopen, de plek waar het appartementengebouw verrijst is qua omgeving paradijselijk, nou, dan ga je ervoor. Ik ben niet jaloers aangelegd gelukkig, maar als er 'n reden zou zijn voor een dergelijke slechte opwelling, dan was het gisteren. Wát 'n schitterend huis! 'n Appartement, maar toch een echt huis. Ze zijn er dan ook oprecht gelukkig mee en dat is erg leuk om te zien.

Toen wij (veel) jonger waren hebben wij ook eens voor 'n verandering van woonomgeving gestaan, die zonder meer paradijselijk leek. Daar hadden we het gisteren ook nog over. We moesten voor het werk van mijn man van de stad Groningen naar Apeldoorn en moesten dus ook op zoek naar een huis in deze contreien. We hadden een ruiladvertentie gezet en daar reageerde 'n familie op van wie de vrouw des huizes letterlijk ziek van heimwee naar Groningen was.

Hun huis lag aan de buitenkant van Apeldoorn aan een zandweg. Helemaal vrij, 't was van de gemeente en de huur was niet hoog. Het was bepaald niet nieuw, maar de plek was schitterend. Boomgaard eromheen, in de aangrenzende wei stond 'n ezel en liepen paarden te grazen, er waren kippetjes op het erf en er was veel ruimte. Een garage met maar liefst twee 'smeerkuilen', een schuur van negen bij negen, waar de zoons van de familie oefenden met hun band. En niemand, die er last van had. Mijn man was laaiend enthousiast! Dit was het hélemaal!

Maar we hadden vier jonge kinderen, van wie er drie naar school moesten. Gebracht dus. En ook mijn kloris zou naar z'n werk gebracht moeten worden, want te lopen was 't niet. Onze naaste buren waren twee ongetrouwde broers van in de tachtig en dat 'naaste' was een paar honderd meter verderop. Bovendien was het op de dag dat we er waren prachtig zomerweer. Vakantieweer eigenlijk. Het leek gewoon veel te mooi allemaal.

Ik zag dus veel bezwaren en we namen afscheid met "U hoort nog van ons". De autorit terug naar Groningen was zeer gespannen, want we waren het helemaal niet eens. Natuurlijk zag ik ook de mooie kanten wel, hoor, de vrijheid en zo, maar de nadelen overheersten bij mij. Vader zag die wat minder. Maar we hebben het dus niet gedaan, omdat ik 'm toch heb weten te overtuigen. Het was gewoon niet de goeie tijd. We vonden het zielig voor de heimwee-mevrouw, maar ik dacht toch aan onszelf. Aan me-zelf misschien wel.

Later zagen we, dat het industriegebied, dat toen nog op grote afstand lag, heel dichtbij is gekropen en we hadden, als het huis was blijven staan, jarenlang tegen de kratten van groothandel Hanos aangekeken. En dat de huur zo laag was, kwam dus ook doordat de gemeente allang plannen had met dat gebied en het huis binnen enkele jaren afgebroken had moeten worden. Wég paradijs!

Wat was ik toch eigenlijk een verstandige vrouw, hè.....?

maandag, 19 juli 2010

Woordenwisseling.....
Als je 'n nieuw woordenboek hebt gekocht dan kijk je altijd even of de woorden, die wel deel uitmaken van onze taal, maar zogezegd 'niet welvoeglijk' zijn, er tóch in staan. Geef het maar toe! Dat deed je vroeger op school al. Toen was het spannend. Nu niet meer, want je bent door de wol geverfd. Ik kijk tenminste nergens meer van op.

Dirk had een Prisma-woordenboek in de bakken liggen voor de somma van drievijfennegentig. Dat is toch geen geld voor 'n hele taal, zeg nou zelf. En aangezien mijn vorige woordenboek een erfenisje was uit Lars z'n Havo-tijd en daar uiteraard de sporen van draagt, was ik wel blij met m'n koopje. Voor enigszins normale schrijfwijzen heb ik meestal geen woordenboek nodig, maar bij twijfel over het een of ander is het toch wel makkelijk als je 't even kunt nakijken.

En nu kon ik een woordenboek uit de tachtiger jaren ook mooi eens vergelijken met een van tientallen jaren later. Dat was grappig. Er zijn natuurlijk veel 'moderne' woorden bijgekomen en ook Engelse woorden toegevoegd als zijnde onmisbaar voor een compleet beeld van onze taal. Dat komt, zeggen de auteurs, door de ontwikkelingen in de wereld van de informatica, de economie, de rechtspraak, de geneeskunde, de vrije tijd enzovoort.

Dus bijvoorbeeld het woord "oneliner", dat wordt verklaard als : "een kernachtige (komische) opmerking" (en geliefd bij televisiepresentatoren, verslaggevers, politici en webloggers, maar dat stond er niet bij, hoor, dat verzin ik nu even) staat gewoon in het Nederlandse woordenboek. Gelukkig wel met de fonetische uitspraak "wanlaainer" d'r achter, zodat je behoed wordt voor 'n blooper ( "bloeper"= domme fout).

Maar ik ben zo blij, dat een woord als "aamborstig" er ook nog gewoon in staat. Dat geeft zoiets vertrouwds, hè.....?

- 5 reactie(s) -

- statistieken - -
Hosted by Making IT B.V.