woensdag, 8 oktober 2008

Gaat u maar rustig slapen......
Lars geeft altijd leuke cadeautjes weg. Kreeg ik laatst dat boekje over die Utrechtse winkelkatten van 'm, de vorige keer dat hij hier was bracht hij een poster voor me mee. Die komt van een winkeltje in tweedehands boeken in Engeland, waar ze het origineel ervan vonden tussen oude spullen. Het is een aanplakbiljet, dat de Engelse regering van plan was te verspreiden onder de bevolking, toen er bombardementen dreigden in de Tweede Wereldoorlog. Die verspreiding heeft nooit plaats gevonden, maar nu opeens is er veel belangstelling voor het ding. De winkel heeft er in snel tempo vele exemplaren van moeten laten drukken!

En daarvan heb ik er nu dus een en Lars zelf ook natuurlijk, vandaar de foto die hij maakte. Ik zal de poster niet voor het raam hangen, hoor, maar ik vind 'm eigenlijk wel toepasselijk voor al die stakkerds, die zich dezer dagen zorgen maken om hun kapitaal en zich handenwringend afvragen of het allemaal nog wel goed komt.

Ik las een column van Twan Huys in de Varagids over een oud boek uit 1932 dat hij in zijn bezit heeft. Destijds geschreven door een Amerikaanse zakenman, Roger W.Babson. Het heet "Cheer Up! Better times ahead". Deze man voorspelde in 1929 de crash, die toen inderdaad kwam. Daarmee vestigde hij meteen zijn naam als economisch deskundige. Babson schrijft in zijn boek: "Het fundament voor een fortuin wordt niet gelegd tijdens de blauwe lucht van de welvaart, maar in het zompige moeras van een depressie." Dat je 't maar weet: er is nog hoop.

Nou ben ik de hele middag met bakken aarde en schoon te maken bloempotten in de weer geweest dus ik kan me dat "zompige" luchtje wel voorstellen. En depressief word je d'r inderdaad niet van, ben je gek. Maar ik ga toch maar es 'n mooi plekje zoeken voor die poster. Zo'n advies is sowieso nooit weg......!

dinsdag, 7 oktober 2008

Ode....
Met een godsdienst of zo heb ik op zich niet zoveel, hoor. Ik respecteer iedereen, die dat wel heeft en er op een normale manier mee omgaat. Dan moet het ook goed zijn, dacht ik. Onze tuinman, die vanmorgen onze tuin heeft klaargemaakt voor de winter, is van het Leger des Heils.

Hij is een man, die zijn opvattingen in praktijk brengt op een bescheiden manier. Nadat hij is vertrokken ligt er op het aanrecht in de keuken altijd een Strijdkreet en ik vind dat ik aan hem verplicht ben om 'm dan ook te lezen. Het nummer, waarin Majoor Bosshardt centraal stond, nadat ze was overleden, heb ik zelfs bewaard.

De tuinman heeft altijd assistentie van mensen van De Wending, 'n Leger des Heils-huis waar mensen wonen, die het nou niet zo geweldig getroffen hebben in het leven. Hij helpt ze zo aan een geregeld bestaan, waar het werken betreft en hij heeft daar succes mee.

We zijn aan onze tuinman gekomen doordat hij, nadat hij zelf z'n baan was verloren door sluiting van het bedrijf waar hij chef was, een hoveniersbedrijf is begonnen en huis aan huis folders verspreidde, waarin hij zijn diensten aanbood. Hovenier was ook z'n beroep van huis uit, zijn vader was 't ook. " Hovenier", wat vind ik dat toch een móói woord!

Toen hij kwam kennismaken vertelde hij meteen over z'n link met het Leger en De Wending en het sprak ons eigenlijk meteen aan ook. Nu hebben we een soort abonnement bij zijn bedrijf "De Tuinzorg" en kunnen we van maart tot oktober maandelijks op hem rekenen. Hij verlost ons inderdaad van een boel tuinzorg en de leuke klusjes blijven dan lekker voor mij!

Hij heeft ook een motto: "We zijn rentmeesters van de natuur". Oké, 'n tikkie bijbels, maar ik vond het mooi gezegd. En hij brengt 't in praktijk tegen een schappelijk tarief, want voor niks gaat de zon op natuurlijk........!

maandag, 6 oktober 2008

Groene stroomversnelling......
We zagen zaterdagavond 'n Engels programma over een gepensioneerde generaal van middelbare leeftijd, want je kunt er lekker vroeg uit in 't leger, die selfsupporting "groen" wilde gaan leven. Op zich een goed plan. Het programma heette "It 's not easy to be green" (Kermit!) en dat was ook zo. De familie: man, vrouw, zoon en dochter, beiden volwassen, verkocht hun zeer comfortabele huis en trok naar Cornwall, waar hen een groot boerderijachtig huis met vele gebreken en veel land eromheen wachtte.

De generaal wilde zijn eigen elektriciteit gaan opwekken door middel van een zelf te bouwen waterrad in een ter plekke aanwezig watervalletje, met zonnepanelen en 'n paar windmolens. Het verbouwen van het voedsel was een klusje voor mevrouw. Wat had die man een geluk, zeg, dat iedereen enthousiast was en dat het nog lekker weer was toen ze begonnen, want het waren allemaal megaprojecten. Ze hadden veel hulp, dat moet gezegd en de luidruchtige generaal was dan wel "ex", maar regelen kon ie. 't Was een compleet militaire operatie.

Na verloop van tijd liep het financieel niet helemaal naar wens, want het dak van het huis stond op instorten en moest in zijn geheel vervangen en alleen dat was al vijftigduizend pond. De milieudeskundigen stonden hen ook bij met raad en iets minder daad. Zo gingen ze ook regen-en drinkwater scheiden qua gebruik. En kijk, dát heb ik nou altijd zo'n prima idee gevonden, waar veel te weinig gebruik van wordt gemaakt.

Wat hadden we bijvoorbeeld gisteren niet 'n geld kunnen verdienen! In deze omgeving viel "maar" zo'n 20 mm regen en vergeleken bij elders in het land was dat misschien drie keer de wc doorspoelen geweest, maar toch.

Bij diverse webloggers las ik trouwens, dat ze zo hadden genoten van hun regenzondag. Er zijn winterse stamppotjes gekookt, iemand had het zelfs over "slowfood" zoals heerlijk ruikend draadjesvlees, er is overal gerommeld in huis, er is geklust, er is gelezen en geluierd op de bank. En voor 'n keer waren er veel mensen, die het niet zo erg vonden al die regen. Ook weer niet iedereen, dat weet ik, maar we hadden met z'n allen van tevoren de bui al zien hangen: één hele grote. Een stevige wind langs de kust voor de liefhebbers. Daar stel je je dan op in.

We zagen zeiknatte voetballers bij Studio Sport, maar ja, dat is het risico van dat goedbetaalde vak. En dan kunnen die lui weer eens zien hoe tróuw supporters eigenlijk zijn! De enigen, die waarschijnlijk knarsetandend op de tribune hebben gezeten zijn de terreinknechten, die alle kapot getrapte velden weer mogen repareren.

Nou ja, mensen, het is weer droog. En voorlopig spoelen we ons plasje nog maar 'n poosje weg met zuiver dus duur drinkwater. Eerst de prioriteit: Fortis en ABN redden......

zaterdag, 4 oktober 2008

(On)schuldige slaap....
Om half twee 's nachts belden medewerkers van onze plaatselijke bioscoop in de Nieuwstraat de politie, want er was een inbreker ontdekt. Toen de agenten arriveerden bleek het om een in slaap gevallen bioscoopbezoeker te gaan.

Hij werd echter toch meegenomen naar het bureau, omdat hij herkend werd als de man, die 's avonds goed had gegeten in een restaurant en daar was vertrokken zonder te betalen. Een en ander dus een combinatie van een copieuze maaltijd en een weinig boeiende film. Suf, hoor....

donderdag, 2 oktober 2008

Ziekjes....
*Het mens dat zich verschuilt achter Elswhere is al een paar dagen hondsberoerd. Migraine-achtige toestanden. Ik heb net een zetpil van de dokter niet in-, maar tot mij genomen en ben daardoor in staat om, met een grote zonnebril op, even deze woorden te typen. Het komt dus wel goed allemaal, maar nog eventjes niet.....

dinsdag, 30 september 2008

Meten is weten.....
Bij Walter reageerde iemand, op zijn "dingen-waar-ik-dan-weer-niet-zo-blij-van-word"-postje, met het verhaal dat ie vier maanden op zijn nieuwe bank had moeten wachten en daarna tot de ontdekking kwam dat het ding met geen mogelijkheid zijn appartement in kon. Hij had hem, in afwachting van een ander huis, bij iemand in de garage moeten stallen. Eigen schuld, gaf hij toe, maar van zoiets word je inderdaad niet zo blij natuurlijk.

Zo hebben mijn ouders ergens in de jaren dertig, toen je in Amsterdam nog naar een ander huurhuis kon verhuizen als je toe was aan een nieuw behangetje, op straat vóór het nieuwe huis, hun Franse vleugel moeten verkopen. Zelfs na het verwijderen van het hele raam plus kozijnen en het slopen van alle losse onderdelen van het instrument, kon het niet naar binnen.

Het werd, ondanks het gratis behang, een dure verhuizing, want de pianohandelaar aan wie ze verkochten was niet gek en maakte handig gebruik van de situatie. Als mijn vader wel eens vertelde over deze gebeurtenis werd hij, jaren later, nóg kwaad! Ook eigen schuld uiteraard.

Een vleugel hebben we nadien niet meer gehad. Wel een mooie piano. En die staat nu hier beneden. Past precies..........

zondag, 28 september 2008

Wens....
Mijn oudste dochter had vandaag een reünie van de middelbare school waar ze al bijna vijfentwintig jaar werkt. Toen ik arriveerde om even op haar jongens te passen, stond ze zich voor de spiegel in de gang netjes op te tutten. Mascara en de hele rataplan kwam er aan te pas, terwijl ze daar normaal niet zoveel tijd en moeite aan besteedt en meer van de pure natuur is.

Als verklaring voor deze behandeling zei ze: "Nou ja, ik zou het natuurlijk wel leuk vinden als ze zouden zeggen: "Gôh zeg, jij bent ook geen steek veranderd in die vijfentwintig jaar!".....

donderdag, 25 september 2008

Zeven jaren uit en thuis......
Het was gisteren op de kop af zeven jaar geleden, dat ik met dit weblogje begon.Cockie, bekend weblogster, die ik nog steeds node mis en bij wie ik regelmatig even kijk of ze niet tóch op haar schreden is teruggekeerd, vond het na zeven jaar tijd om er mee op te houden. Dat heb ik nog niet, hoor.

Hoewel het me best vaak ontbreekt aan inspiratie, want lang niet alles, dat vandaag de dag de gemoederen in beweging houdt, vind ik interessant genoeg om er een mening over te hebben, laat staan die te ventileren. Dat doen anderen wel en beter dan ik. Bovendien zijn er té veel zaken te gek voor woorden.

En waren mijn kleinkinderen vaak een leuke bron wat betreft "prietpraatjes" , ze worden groter en gaan steeds verstandiger praten, dus die grapjes worden ook schaars. Leuk hoor, dat ze niet op hun achterhoofd zijn gevallen met z'n allen, maar voor een oma met 'n weblog is er natuurlijk niks meer aan zo. Ze leren tegenwoordig als ze drie zijn op de televisie al Engels van Dora. Het is dat een van de jongste kleinzonen het over 'n "hokie tokie" heeft als ie 'n walkie-talkie bedoelt, maar dan heb je 't wel gehad met de prietpraat.

Ik blijf toch nog maar even, denk ik. Het is te leuk om te doen, dit geschrijf. En ik hoef godzijdank geen boek te schrijven. Dat doen er al genoeg......

dinsdag, 23 september 2008

Fifty.....
Deze week is het wel "vijftig", wat je overal hoort. In Utrecht die 50+ beurs, waar heel bejaard Nederland naar toe gaat. Het schijnt er best gezellig te zijn, als ik maar niet hoef. Ik word wel gewoon oud. Ouderen worden bestookt met van alles omdat ze een doelgroep zijn die wat te besteden heeft. Niet iedereen zit er goed bij natuurlijk, maar ik wed dat er veel oudere mensen zijn, die het nog nooit zo rustig hebben gehad financieel. Niet zoveel onverwachts meer, niet meer rood staan, nou ja, 'n enkel keertje soms, maar dat heeft de bank zelfs wel graag. Maar ik heb foto's gezien van jolige 50-plussers, die zich uitstekend vermaakten in Utrecht en dat is leuk voor ze.

Radio 5 heeft zich waarschijnlijk willen aanpassen, want die hebben deze week een "week van de jaren 50". Muziek uit de jaren 50, best gezellig om even op de nostalgietoer te gaan, maar gek, wij kunnen er toch niet te lang naar luisteren. Het is allemaal wat oubollig en traag. De stemmen te "netjes" eigenlijk. Vooral de Nederlandstalige liedjes, we kennen ze verdorie állemaal! Met tekst en al. "Mijn achterband is wel wat zacht, maar 't geeft niet, lieve pop. Spring maar achterop, spring maar achterop, spring maar achterop!" Je zingt 't zo mee.

"Kleine Greetje uit de polder" van Eddy Christiani, die op afbetaling zong. Hij nam tussen elke lettergreep een pauze! Maar we hoorden ook Catharina Valente, van wie ik best een fan was en Doris Day, wier coupe ik per se geknipt wou hebben bij de kapper! En Mario Lanza van wie ik het zó zonde vond, dat ie zo jong ging hemelen.

Nostalgie dus, maar ik word er toch melig van op 'n gegeven moment. Toch niet meer van deze tijd en wij nog wel. Niet dat ik de muziek van vandaag zo geweldig vind. Nou ja, zo'n Katie Melua, die vind ik leuk en herken ik ook, maar verder moet je me niks vragen, hoor!

Klassieke muziek is toch meer voor mij. Daar wéét ik tenminste ook wat van. Nóg langer geleden, maar wonderlijk: daar word ik zelden melig van. Nou ja, strijkkwartetten liggen me niet zo, maar daar heb ik 't al eens over gehad........

zaterdag, 20 september 2008

Duimen......
Wat zou een mens zijn zonder duim? Of duimen. Als je ziet hoe handig mensen hun mobiel bedienen met hun duim en je zou niks kunnen grijpen en vasthouden, nee, het zijn slimme onderdelen aan een mens, duimen. Maar nou hoor je nogal eens, dat iemand z'n familie- en/of vriendenkring dringend verzoekt voor hem te duimen. Om een sollicitatie kracht bij te zetten, een examen te doen slagen of een wedstrijd in een overwinning te laten eindigen. Iedereen zegt dan volmondig zijn medewerking toe, want je wenst iemand uiteraard het allerbeste. "Ja hoor, ik zal voor je duimen!".

Maar sta je dan niet een potje te liegen? Ik weet wel zeker, dat ik het nog nooit daadwerkelijk heb gedaan: duimen. Dat ik erbij ben gaan zitten, mijn handen in elkaar heb gedaan om een poosje met mijn duimen om elkaar heen te draaien. Ik ben daar gek, zeg, ik heb wel wat anders te doen dan duimen draaien! Ik heb van oudsher trouwens een heel ander systeem: ik zet afwisselend de wijsvinger van de ene hand op de duim van de andere. Voor heel eventjes natuurlijk, meer om te demonstreren dat dát mijn manier van duimen is. Bovendien, als iemand zegt, dat ie duimen zit te draaien, op z'n werk bijvoorbeeld, dan heeft ie niks te doen en dat is meestal niet zo geweldig voor de business!

Kinderen mógen van hun ouders helemaal niet duimen. Heeft de tandarts gezegd. Anders krijgen ze konijnentanden. Het is dus heel onverstandig van mij, dat ik een babytje dat duimt allerschattigst vind. Dat ziet er zo intens tevreden uit, daar moet je niks aan doen. Alleen zorgen dat ie op tijd te eten krijgt.

Er zijn ook duimen bekend, die nou niet zo'n prachtige reputatie hebben. Neem de duim van Nero bijvoorbeeld. Die besliste toch maar eventjes over leven en dood. En de twéé duimen van Nina Brink destijds op de beurs, nou, je weet wat daar van terecht is gekomen! Maar wie duimen wil, gaat z'n gang maar, hoor! Ik leg ze geen duimbreed in de weg. "Fingers crossed" is ook een soort van duimen maar dan met twee vingers en daar heb je ook twee handen voor nodig eigenlijk, als je het goed wilt doen. Ook onhandig. Met "Oké, ik zal aan je denken" weet je ook niet of het helpt, maar het is wel eerlijker........

vrijdag, 19 september 2008

Postrestanten......
De Rabo-pinautomaat op ons winkelcentrum deed het niet vanmorgen. Niet erg, want we hebben ook nog een postagentschap waar je aards slijk kunt ophalen. We waren daar de enige klanten dus was er tijd voor een praatje.

Zoals wel vaker, is het postagentschap gevestigd in een lectuurshop, waar je ook rookwaren met van die angstaanjagende teksten, die volgens mij weinig helpen, kunt aanschaffen. Ik blijf het een enge aanblik vinden, hoor, die planken met pakjes op 'n rij met 'ROKEN IS DODELIJK" er op, nog met zo'n rouwrandje d'r omheen ook! Brrrr....

Nou ja, we halen er verder zonder noemenswaardig resultaat altijd onze staatsloten of een geboorte-of condoleancekaartje voor als ergens een begin- of eindpunt is bereikt en we brengen er wel es iets dat gestoomd moet worden. Vroeger kon je er ook foto's laten ontwikkelen, maar daar zit tegenwoordig de klad in vanwege het digitijdperk. De kinderen uit de buurt halen er hun schoolspullen en zo, kortom je kunt niet zeggen, dat het geen veelzijdige onderneming is, zo'n winkel.

Maar wat wáren ze blij met die kapotte pinautomaat, zeg! Dat komt, doordat het voortbestaan van het postagentschap afhangt van het aantal cliëntenhandelingen dat ze halen per bepaalde periode. Veel postkantoren zijn al verdwenen en er wordt nu geloerd op de postagentschappen. Die zou TNT-post ook graag opheffen. Alleen als blijkt dat een vestiging voldoende verrichtingen heeft in een buurt, dan kan die blijven.

Ik heb me dat nooit gerealiseerd eigenlijk. Op weg naar de C1000 kom je langs de geldautomaat en pin je even snel. En dan denk ik niet aan de sigarenboer, die een deel van zijn nering dreigt kwijt te raken en de buurt z'n gemak van een postkantoortje. De mevrouw van de postbalie zei ook, dat het véél veiliger is om bij haar binnen je geld te halen. Nou zit die automaat op 'n cruciaal, druk punt, waar ik me nog nooit onveilig heb gevoeld. Voor 'n tik op mijn achterhoofd om me te beroven hebben ze te veel toeschouwers. Bovendien ben ik zo superhandig bij het afschermen van mijn code, dus dat valt allemaal wel mee. Maar er zijn mensen voor wie ze gelijk heeft natuurlijk .

Maar ik zou het gezellige postkantoor toch niet graag kwijtraken, hoor! Dus, buurtgenoten, ik roep u hierbij op om tijdens de openingstijden van de postbankbalie, en dan moet je daar wel klant zijn natuurlijk, de pinautomaat links te laten hangen. Pin bij Ernst! Zo blijft het postagentschap. Als je weinig te doen hebt, ga dan apart nog 'n keertje langs voor postzegels en later nog es voor 'n strippenkaart of zo. Moet te doen zijn, toch?

"Als hier een lange rij staat kan ik het me wel voorstellen, hoor, dat de mensen gaan pinnen", zei de postmevrouw. Nou ja, dán heeft ze ook genoeg handelingen natuurlijk. Dan hoeft 't niet. En WACHTEN IS DODELIJK vervelend, dat ook......

woensdag, 17 september 2008

Mamma mia.....!
Gisteravond ben ik met 'n clubje vrouwen, vriendinnen van mijn zus, in Ede naar de film "Mamma Mia" geweest. Albert Heijn betaalde de helft van onze kaartjes. Er zaten dus heel wat vrouwen in de zaal, want die doen toch meestal de boodschappen. Het was een vrolijke film met alle bekende ABBA-liedjes en zelfs nummers die ik helemaal niet kende, maar dat zegt niks.

Ik heb Meryl Streep horen zingen en ik vond dat ze dat best goed deed. Ik vind Pierce Brosnan dan weer wat minder goed van stem, maar hij deed erg z'n best en ziet er nog goed uit dus dat scheelt weer. Je komt in ieder geval met een goed gevoel de bioscoop uit en daar heeft Albert Heijn goed werk mee geleverd, want een goedgehumeurde vrouw is een zegen voor het hele gezin.

Mijn zus had van tevoren voor een toepasselijke pastamaaltijd gezorgd (mamma mia, zo lekker!) en dat met die vrouwen samen eten was heel leuk. Laten we eerlijk zijn, je praat toch anders dan wanneer er mannen bij zitten. Zo hebben we gisteravond meteen maar besloten een filmclub op te richten. Uitsluitend bemand door vrouwen vanwege de filmkeuze, die bepalend zal zijn. Voor ons geen Rambo. Zo doe je dat. De eerstvolgende film is ook al bekend: "De Bruidsvlucht", binnenkort in dat theater.

Wat dat eten betreft en alles er omheen: met een stel vrouwen is in een vloek en een zucht de tafel gedekt, staat het eten op tafel, is na de maaltijd alles zo weer afgeruimd en zit je binnen de kortste keren aan de koffie. En dat alles onder het motto: "Oost, west, thuis is het nog een rotzooi." Heerlijk.......!

- 0 reactie(s) -

- statistieken - -
Hosted by Making IT B.V.