|
 |
|
 zondag, 30 mei 2010
De feministische aanpak .....
 (0 reacties)
vrijdag, 28 mei 2010
Bemoeienis...... Het is net zoiets als wat mijn blinde man jaren geleden overkwam op het perron van station Amersfoort. Hij werd "aangereden" door een transportkarretje van de NS. Geen gewonden, geen schade, niks aan de hand eigenlijk. Het was druk. Hij vervolgde dan ook gewoon zijn weg en dacht er niet meer aan. Maar "iemand" in de trein had het gebeurde gezien en 'n klacht ingediend tegen de bestuurder van het karretje. Er werd uitgezocht waar mijn man werkte en de medewerker werd gesommeerd om op het kantoor van mijn echtgenoot zijn excuses te gaan aanbieden. Dat ie dat niet metéén gedaan had was misschien niet zo handig, maar het tekent wel de futiliteit van de gebeurtenis. Mijn man vond het dan ook klinkklare onzin dat een buitenstaander zich ermee had bemoeid. Alleen doordat hij door zijn blindenstok zichtbaar gehandicapt was. Hij zei: "Ik heb me plaatsvervangend zitten schamen dat een volwassen man, gedwongen nog wel, zich bij mij moest gaan verontschuldigen voor een simpel ongelukje, dat in de drukte iederéén had kunnen overkomen!". Dán voel je je pas gehandicapt. Of je je als vrouw gehandicapt voelt als iemand vindt dat je lief kijkt? Ik zou het niet weten, want tegen mij hebben ze nou nooit zoiets gezegd. "Wat kijk je chagrijnig, is d'r wat...?". Ja, dát wel.......
(1 reacties)
donderdag, 27 mei 2010
Na het bekijken van Nederland-Mexico...(2-1).... En op weg naar het stadion moet je ook nog over straat of in het openbaar vervoer. Nee, petje af, hoor! Je hebt moed nodig voor zoiets. Gelukkig is er bier om je die in te drinken. Daar hebben ze genoeg van. Nee, niet genoeg van, maar genoeg ván. Veel van dat spul waar je je mee uitdost is trouwens opblaasbaar gelukkig, dat scheelt. Kun je makkelijk weer laten leeglopen, net als jezelf trouwens. Maar als je het weggooit, tijdens (ja, ja, dat kan óók!) of ná het WK, wel in de plasticinzamelbak, hč.....? En vergeet vooral die toeter niet dan......
(0 reacties)
zondag, 23 mei 2010
Krijten....... Nou, daar zijn deze kinderen nog niet aan toe. Ze kunnen al wel schrijven. Er staan tussen de getekende poppetjes woorden, waarvan ik weet dat mijn dochters moeite doen om ze hun kinderen af te leren. Want die jongens zijn taalkundig producten van hun tijd. Mijn eigen zoons zeggen, dat ik me d'r niet over moet opwinden, want dat 't best meevalt. Ook producten van hun tijd. En ze hebben gelijk. Eén regenbui erover en het is weg. Maar we willen graag dat het mooi weer blijft, toch? Nou ja, op een schutting, waar ze het vroeger mee moesten doen, bleef het langer staan, dus waar héb ik 't over. Natuurlijk kán ik er een emmer water overheen gooien, maar ach, ik doe gewoon mee met de verloedering, ook wel es leuk........ *** Ik date even up. "Iemand" heeft de onwelvoeglijke woorden weggepoetst. De poppetjes staan er nog dus het is een bewuste actie. Er is hoop voor de toekomst.
(3 reacties)
zaterdag, 22 mei 2010
'n Glaasje rosé, my dear....? De toespraak van de directeur van het VC aan het begin van de bijeenkomst was zeer spiritueel en tóen had er nog niks gevloeid, behalve koffie. Kun je nagaan wat een talent, die man. Hij vatte het arbeidsverleden van de beide jubilarissen treffend en humoristisch samen. Ze kregen heel wat cadeaus en de wijnkelder bijvoorbeeld kan niet meer dicht. "Kom vooral es langs voor 'n rosé'tje!", zei onze dochter later. Ze had haar beide zonen natuurlijk ook bij zich, want ja, de oppasoma was even niet beschikbaar. Dát is zo'n feestbeest. Die laat zich 'n leuke avond niet ontgaan. De jongens hebben natuurlijk nog niet de Veluws College-leeftijd. Het was daarom maar goed dat er Nintendo's bestaan. Ze hebben zich tijdens al dat gedoe rond hun moeder (en pa was ook nogal bezig) niet verveeld. De collega's hadden zich trouwens zeer uitgesloofd voor hun jubilarissen. Ze kwamen op 'n gegeven moment de zaal binnen, uitgedost, toeterend (Afrikaans, gratis bij de postzegels!) en lawaaimakend, met een enorm spandoek. Megagroot, stadionformaat, dat moest worden vastgehouden door heel veel mensen. En toen werd het stil. Doodstil. En ze maanden de aanwezigen dat ook te zijn. Op het spandoek stond namelijk met grote letters dat ze "nú 'n minuut stil stonden bij het 25-jarig jubileum van Karin en Louis". Wat er precies opstond heb ik niet helemaal kunnen lezen omdat er zoveel mensen vóór stonden. Maar daarna vertrok de hele meute lawaaischoppend weer naar buiten en dat gaf 'n leuk effect! Ze hadden ook nog een Kopspijker-spel bedacht, waarbij de jubilarissen vragen moesten beantwoorden over elkáár. Ze kennen elkaar redelijk en hadden wel wat vragen goed. Maar de zonen van Karin vinden, dat hun moeder niet hard genoeg kan slaan (met 'n hamer dan), want ze won niet. Kortom, het was een prachtig feest en mijn kind heeft veel leuke collega's. Dat moet prettig werken zijn, de komende 25 jaar......
(0 reacties)
vrijdag, 21 mei 2010
Jubelfeestje..... Ik vind het trouwens wel een gek idee, hoor, dat je kínd ergens vijfentwintig jaar werkt. Dán ben je oud, zeg! Nou ja, we zijn gezond en omdat we rondom ons nogal eens het tegendeel van gezond-zijn zien, zijn we d'r maar blij mee natuurlijk. Het voelt namelijk allemaal nog best. Volgend jaar maken wij samen de vijftig jaar huwelijk vol. Twéé keer vijfentwintig. En dat was ook veel werk, hoor. Moeten we ook maar een feestje voor bouwen tegen die tijd.......
(2 reacties)
donderdag, 20 mei 2010
Zand erover...... Maar het verschijnsel 'zandbak' speelt vanaf dat 'n kind zo'n twee jaar is een belangrijke rol in zijn of haar leven. Helemaal als je niet aan zee woont bij een strand. Het is eigenlijk het vervolg op de box en je hebt er als ouder ook veel plezier van. 'n Parasolletje erboven tegen teveel zon en ik vond het altijd een leuk plaatje zo'n zandtaartjes bakkend kind. Zand is een wonderlijk materiaal. Dat het niet handig is er een hapje van te nemen, daar komen ze meestal ook heel snel achter! Maar op het schoolplein van het dochtertje van de columnschrijver hebben ze de zandbak opgedoekt. En daar is ie bedroefd over, want hij heeft er zelf als 4-jarige nog ingezeten en dat doet je wat natuurlijk. Omdat er een goed hek rond de school staat konden honden en katten het zand niet vervuilen, hetgeen bij andere openbare zandbakken schering en inslag is natuurlijk, om het over de bierblikken en peuken van de hangjeugd niet eens te hebben, maar de schoolleiding heeft toch besloten het ding te laten verwijderen. Ook komt er nieuwe bestrating op het schoolplein. Knikkeren zonder afgebrokkelde stoeptegels, waar je zulke mooie "potjes" mee kon creëren, zal ook wel niet meer gaan dan. Het wordt allemaal mooi ogend. Er komt, vertelde het dochtertje, ook nog een speelhuisje. Dat zei ze om hem te troosten. Ja, zandbakken raken dus 'n beetje "uit de tijd". Ik vraag me af hoe lang ze "in de tijd" zijn geweest. Wij hebben altijd 'n zandbak gehad voor de kinderen. Van hout, van plastic, bij verschillende huizen waarin we gewoond hebben. Wel met deksel vanwege onze eigen katten en die van de buurt. Maar ineens is het dan over met in het zand spelen. Totdat het vaders en moeders worden en dan worden er weer zandtaarten gebakken en slaat de nostalgie toe. Ik wens Jeroen sterkte. Speelhuisjes en klimrekken op een schoolplein zijn ook leuk en erg goed voor de broodnodige beweging. Want die heb je natuurlijk niet zo bij zandtaartjes bakken. Nou ja, die eet je weer niet........
(1 reacties)
woensdag, 19 mei 2010
Oranjerie..... Maar toch heb ik even 'n vraagje. Welke man neemt nou z'n vróuw mee naar z'n werk? 'n Trommeltje boterhammen, ja, maar je vrouw? De mijne deed het ooit, omdat we toevallig dezelfde baas hadden. En eigenlijk was het ook nog andersom, want ik reed de auto. Maar normaliter laat je je vrouw toch thuis als je naar je werk gaat. Zo niet de spelers van het Nederlands Elftal. Ze vertrokken vandaag voor twee WK-trainingsweken naar Oostenrijk om op een hoogte van 1200 meter te oefenen. En de vrouwen en kinderen, ik neem aan voor zover niet leerplichtig, het zijn tenslotte geen prinsesjes, gingen mee. Van Marwijk zei: "'s Morgens trainen we en de middagen en avonden zijn voor het familiegevoel." Ik zag een foto van Boulahrouz met z'n kind in de maxi-cosi. Het is na die miskraam gelukkig dus helemaal goed gekomen. Daar zal het deze keer niet aan liggen, als we geen wereldkampioen worden. Gezellig, hoor, zo'n familie-uitje van pappie z'n werk........
(2 reacties)
maandag, 17 mei 2010
Als het aan de kat lag...... Nou moet ik zeggen dat ik sowieso niks heb met goudvissen. Eigenlijk met geen enkele vis, zolang ie nog in leven is. Ze zijn vaak schitterend om te zien, hoor, vooral in tropische wateren en ik heb ook prachtige aquaria gezien, meestal in dierentuinen in groot formaat. En daar hebben ze d'r bovendien verstand van en dan heb je als vis toch meer kans, lijkt me. Maar ik denk, dat ik de communicatie mis bij een vis. Ik geloof, dat mijn dochter bij het voer geven wel praat tegen de gezinsgoudvis, die zelfs een naam heeft, maar 't beest zegt niks terug en dat is voor mij 't probleem. Vijverbezitters zullen het misschien niet met mij eens zijn en bouwen wellicht een band op met hun zwemmers, maar ik vind er gewoon niks aan. Ja, als er kíkkertjes zitten in zo'n vijver, dat vind ik leuk! Als die zich op een zwoele zomeravond laten horen, dat vind ik enig. Maar vissen..... Met konijnen schijnt het ook minder te gaan wat hun levensverwachting in huiselijke kring betreft. Ze kúnnen zo'n 10 jaar worden, maar in de praktijk halen ze dat zelden. Bij honden ligt het ook aan hun formaat en hun ras hoe oud ze kunnen worden en katten moeten geen auto tegen komen, maar die kunnen het ook aardig lang volhouden. Wij hebben geluk gehad. Onze hond Goochem, een zwarte Labrador, werd 15 en onze diverse katten liepen aardig naar de twintig. Dat is aardig volgens het boekje. Alleen onze Flip, die nierproblemen had, werd maar 4 jaar, na heel veel ellende. Voor hem was het niet te doen, 't leven. Zo kan het ook gaan, al hebben we hem veel geaaid. Onze beesten hebben nooit voer gehad, waarbij ter versiering een takje peterselie lag, maar dat heeft ze niet geschaad dus. Wel hebben we, vaak voortijdig, cavia's, muizen, kanaries en konijnen tot/aan hun eind geholpen. Meer dan de halve Nederlandse bevolking heeft één of meer huisdieren en geeft aan aanschaf, voeding, verzorging en medische kosten per jaar zo'n 2,2 miljard euro uit. We hebben wel wat over voor onze beestjes. Zij met z'n allen dus ook voor ons.......
(3 reacties)
vrijdag, 14 mei 2010
Wetenswaardig..... De uitleg die wordt gegeven is, dat de lezers álles willen weten over bijvoorbeeld de ramp met het vliegtuig in Tripoli. Dat het een dráma is voor heel veel Nederlandse en ja, ook buitenlandse families is iets dat iedereen zelf kan bedenken. Vreselijk. Maar wanneer is iets nieuwsgaring en wanneer is het inbreuk? De foto van een hartverscheurend huilende mevrouw, voor de ingang van de locatie waar gisteren de nabestaanden bij elkaar kwamen, had ik bijvoorbeeld niet hoeven zien. En dat jochie in zijn ziekenhuisbed ook niet. In close-up nog wel. Ja, zo'n foto gaat de hele wereld over en zal veel geld opleveren voor de maker. Daar gaat het om. Ieder zijn vak, ieder zijn 'klapper'. Maar het feit dat het kind het heeft overleefd, dát is het nieuws. Ik word er erg treurig van. Dat zal ongetwijfeld wel weer aan mijn leeftijd liggen, hoor, dat ik daar zo slecht tegen kan, al die sensatiebelustheid. Jongere mensen zijn al veel eerder begonnen met het kweken van eelt op hun ziel en dat zal nodig zijn ook. Die hoeven dan niet zo gauw meer ergens van op te kijken. Je beschermen tegen al het 'nieuws' dat op je afkomt is eigenlijk onbegonnen werk. Een ander bepaalt voor jou wat je absoluut moet weten en je kunt er niet onderuit. Of je moet in een hutje op de hei gaan zitten. Zonder telefoon, radio, televisie of internet. Dat doet me denken aan dat boertje uit het programma "Showroom" van jaren geleden, dat niét wou geloven dat er mensen op de maan waren geweest. Hij verklaarde zijn interviewer zonder meer voor gek en lachte hem vierkant in z'n gezicht uit. Ja, een hutje op de hei.....maar wie kan er nou zo'n paradijselijke 'bubbel' betalen? Ik niet, hoor.........
(1 reacties)
maandag, 10 mei 2010
Kloostermop....... Een van de kleinzonen had wat politieattributen bij zich. Allemaal heel onschuldig, hoor: fluitje, handboeien en ook een plastic wapenstokje van een formaat waar je niet echt bang van wordt. Hij gaf er een van z'n neven 'n heel klein tikje mee op zijn achterhoofd. Dat deed niet zeer, want die reageerde er niet eens op. Maar dat tikje herinnerde mij, ja, ja er ging weer eens 'n laatje open in oma's brein, aan een voorval in mijn allereerste kantoorbaan. Ik werkte toen bij de AGA in Amsterdam, op de afdeling 'fornuizen'. Mijn taak was het bijhouden van de onderhoudsabonnementen en het samenstellen van de routes voor de monteurs. Die planning moest uiteraard zo efficiënt mogelijk en ik heb ongetwijfeld veel van mijn topografische kennis, waar het Nederland betreft, in die periode opgedaan. Toevallig was een van de monteurs 'n broer van mijn vader en van hem hoorde ik het volgende verhaal. Hij en z'n assistent, een leerlingmonteur van een jaar of 16, werkten aan het fornuis van een Trappistenklooster ergens in Brabant. De Trappisten waren nogal zwijgzaam, want ze mochten niet spreken. Dat was zo afgesproken. Alleen de keukenbroeder had op de dag dat de monteurs kwamen ontheffing van zijn zwijgplicht en had, waarschijnlijk dientengevolge, want hij praatte ze de oren van het hoofd, een goeie, om niet te zeggen, jólige bui! De monteurs gebruikten voor hun werk, waarbij wel eens iets losgetikt moest worden, geen gewone hamers, maar hadden ter voorkoming van beschadigingen daar speciale rubberen hamertjes voor. Er lag er een op het aanrecht en de broeder gaf de jongste monteur, die in gebogen houding aan het werk was, daar een tik mee op z'n achterhoofd. Zoals gezegd: een jolig tikje. De jongen ging gestrekt en was enige tijd buiten bewustzijn. De broeder schrok zich wezenloos natuurlijk. Een dergelijk misbruik van een jeugdig persoon was uiteraard niet goed te praten en hij wist niet wat hij moest doen om het weer goed te maken. De monteur was heel snel weer bij de pinken, maar mijn oom vertelde, dat ze het de hele verdere dag fantástisch hebben gehad daar. Vooral van eten en drinken.......
(4 reacties)
vrijdag, 7 mei 2010
Onfortuinlijk...... We hebben het er hier wel es over gehad, hoor: wat zou er gebeurd zijn als hij was blijven leven? Had ons land er dan anders uitgezien? Was ie premier geworden, zoals hij van plan was? Of zou het Fortuynse gedachtegoed verwaterd zijn, omdat opportunisme nou eenmaal beter werkt? De hype, die de man destijds veroorzaakte met z'n "at your service" vond ik eng. Toen hij omkwam, en dat was op zich natuurlijk onvoorstelbaar verschrikkelijk, zaten wij in Zwitserland en de week die volgde met al die hysterische toestanden rond zijn begrafenissen, want dat waren er nogal wat, geloof ik, hebben wij helemaal niet meegekregen. Ja, wat beelden op de televisie, want hij was wel internationaal nieuws natuurlijk, maar dat was het dan. En dat spijt me niks. Maar je ziet hoe vergankelijk je bent als mens met gedachtegoed. Ze zijn er wel, hoor, die als mens dan wel tot stof wederkeren, maar toch aardig wat ideetjes achterlaten. Toch kun je beter schilder of componist zijn bijvoorbeeld. Dan hangt je gedachtegoed in een museum en wordt indien nodig voor veel geld gerestaureerd. En als muziekschrijverd kun je je na honderden jaren nog laten horen. Bach is nog springlevend. Mooi, hoor....!
(0 reacties)
dinsdag, 4 mei 2010
Vrije vertaling...... Volgens mij was toch de afspraak dat eens in de vijf jaar de Bevrijdingsdag een vrije dag zou zijn. Voor iedereen. 'n Nationale Feestdag. Bevrijd zijn, het is toch wat, zou je zeggen. Nou, mooi niet. We hoorden op de radio een reportage, vanuit Den Bosch, waarbij de verslaggeefster zo hier en daar eens ging informeren wie d'r eigenlijk moest werken morgen en wie niet. Daarbij bleek, dat als je een eigen zaak hebt, dan ben je open, want een dag geen inkomsten is een dag verlies. Als je bij een bank werkt of in de IT dan kun je morgen lekker gaan vissen of zo. De baas betaalt, want dan is het vastgelegd in de cao, dat van die 'eens in de vijf jaar'. De Straatkrantverkoper staat er morgen ook, want ja, de winkels zijn open en zaken zijn zaken. Bovendien is de markt er ook gewoon. In Den Bosch dan, want verder weet ik 't natuurlijk niet. Weet je, ik vind 't maar een wazige toestand. Je mag het gewoon allemaal zélf weten. Open of dicht, je ziet maar. Ach, dat is ook een soort bevrijding eigenlijk: iets met elkaar afspreken en je er dan niet aan hoeven houden. Kun je best een dag aan wijden.......
(1 reacties)
maandag, 3 mei 2010
Vraag en antwoord......
(4 reacties)
 -
-  )
|
