donderdag, 29 oktober 2009

Meer geluk dan wijsheid, of andersom kan ook.......
Van de week hadden we 't er over of je er ooit bewust over nadenkt of je eigenlijk wel gelukkig bent. Niet of je geluk hebt met iets toevalligs, nee, gewoon of je gelukkig bént voor je gevoel. Een of andere slimmerik heeft namelijk nageplozen en uitgevonden, (dat zal wel weer een proefschrift voor een promotie zijn, waar ze de meest vreemde onderwerpen voor verzinnen) dat een gemiddelde Nederlander zestig en een half jaar gelukkig is. Ja, een Zimbabwiaan maar twaalf en 'n half jaar, stond er bij in de krant, maar dat vind ik niet zo gek met die Mugabe in de buurt.

Ruim zestig jaar gelukkig, ik vind het nogal wat! Tot mijn geluk heb ik die zestig jaar al ruim gehaald ook nog en dat kan niet iedereen mij nazeggen met al die moderne rotziektes waar ze nog te weinig aan kunnen doen. Dus mij hoor je niet klagen.

Ik snap alleen niet hoe zo'n onderzoek werkt. Je kunt als gemiddelde Nederlander wel heel rommelig in elkaar zitten met van die ups en downs in je dagen. Dat kan toch? Hoe krijg je die geluksjaren bij mekaar geteld dan? Iedereen weet dat er heel wat stoorzenders zijn: dingen, mensen, gebeurtenissen, die je geluk danig in de war kunnen schoppen. Van een kapotte wasmachine, een niet startende auto, een geblokkeerde bankrekening, een arrogante baas of onenigheid met je familie tot vergeten de vuilnisbak buiten te zetten. Kan allemaal en dat gaat ook allemaal van je zestig en een half jaar af.

Het gaat toch zoals het gaat, zo heb ik 't tenminste altijd beleefd, goede tijden, slechte tijden. Onderweg naar morgen heb je dan wel es 'n slapeloze nacht, maar als de sores voorbij is, weet je wel weer hoe aardig je 't hebt. Ik hoorde van iemand, dat ie wel eens het idee heeft gehad er vandoor te gaan. Niet gedaan, maar wel even gedacht. Die behoefte heb ik nooit gehad.( Zou ook geen idéé gehad hebben waarheen, hoor!) Maar ik was dus kennelijk gelukkig genoeg. Niet constant, maar dat kan ook niet, want wie is dat nou wel? Toch blijf ik zestig en een half jaar (om dat halve jaar moest ik wel lachen eigenlijk!) een héle tijd vinden........

Vastgelogd op 15:24

(1 reacties)

zondag, 25 oktober 2009

Voor het oog van de camera......
Dat je niet zoveel privacy hebt als burger tegenwoordig, lijkt me bekend ondertussen. Maar wat we vanmorgen in de krant lazen slaat toch wel alles! Een oude mevrouw in Drente had al meerdere keren last gehad van een insluiper. Je kunt je dan afvragen of ze daar dan voldoende aan heeft gedaan wat beveiliging betreft: de achterdeur niet open laten, slecht hang-en sluitwerk vervangen, 'n alarmpje (je hebt al hele leuke tuinkabouters, die fluiten als er iemand langs komt!) een bewegingsmelder, nou ja er is genoeg te verzinnen. Maar dat terzijde. Haar familie kreeg er in ieder geval genoeg van. Er werden camera's in het huis neergezet en daardoor was duidelijk te zien wie er zo wederrechtelijk bezig was. Het filmpje zette de Drentse politie op internet met de vraag: wie kent deze man? En toen kwam er een boze reactie van de Bond van Wetsovertreders, want de privacy van de insluiper was geschaad! Niet de privacy van de bewoonster, nee, die van de inbreker! Ook binnenshuis zouden er geen camera's geplaatst mogen worden, want een crimineel moet ongestoord z'n gang kunnen gaan.

Ik begrijp er niks meer van. Hoe de politie met, op deze manier verkregen, informatie moet omgaan is wellicht weer een andere kwestie, dat denk ik ook, maar al wil ik zevenentwintig camera's in mijn huis zetten, daar heeft toch geen kip wat mee te maken, zeg! Ik vind het wel zo rustig zonder zevenentwintig camera's, hoor, maar over de 'inrichting' van z'n huis beslist iemand toch zelf.

Dat er trouwens een Bond van Wetsovertreders bestaat! Nooit geweten! Wie zouden daar nou lid van zijn? Grote jongens, zoals witwassers en fraudeurs, paspoortvervalsers misschien wel of autodieven. Of mensen, die geregeld vergeten hun hand uit te steken als ze de hoek omgaan, of die te hard rijden, of zouden het alleen maar eenvoudige insluipers zijn, die niet herkend willen worden? Je wéét het niet, je wéét het niet, zoals je niet meer weet wat wel mag en wat niet in dit land. O, ik zie nu, dat er een stickertje op de deur had moeten zitten waar het op staat, dat van die camera dus. Dan was ie een ongestickerd deurtje verder gegaan. Gat in de markt, mensen! Anti-insluiper-stickers. Dan weet ie 't niet meer. Scheelt je 'n camera........!

(3 reacties)

vrijdag, 23 oktober 2009

Spiegeltje, spiegeltje.......
Vorige week of zo was er hier in de regio weer eens 'n miss-verkiezing. Als ik dan zo'n rijtje van die meisjes met een bevroren glimlach op 'n foto in de krant zie staan , er allemaal op gebrand om de mooiste gevonden te worden, wekken ze voor mij de indruk dat het klonen van elkaar zijn. Allemaal van datzelfde lange haar. Ja, volgens klassieke Bijbelse begrippen is dat 'het sieraad van de vrouw', maar toch : een leuk vlot rattenkoppie zit er niet tussen. Dat durven ze kennelijk niet. Het is ook de kift natuurlijk, dat ik over dat mooie haar begin, maar toch valt me dat dan op.

Het meisje dat de schoonheidswedstrijd won, het was geloof ik in Twello, kón ook niet anders dan winnen, want haar achternaam was Schoonheijt. En weet je, nou had ik eigenlijk wel eens willen zien of haar vader ook zo'n knapperd is, want die naam moet ze toch wel van die kant hebben, als het allemaal volgens de Bijbel is gegaan. En daar heb je in Twello best kans op......

(1 reacties)

donderdag, 22 oktober 2009

Barre tijden......
Volgens de berichten schijnen heel veel Nederlanders last te hebben met hun biologische klok als de zomertijd wordt teruggedraaid naar de wintertijd. Terwijl het maar 'n uurtje scheelt. Het komend weekend krijg je dat zelfs extra als slaaptijd.

Maar als je je 'n beetje krakkemikkig voelt om wat voor reden dan ook: feestje, doorzakken of je moet 's nachts een bank redden of zo, is het wel een pracht van een kapstok. "O, ik heb zo'n moeite met m'n biologische ritme! Reken maar niet op me, vandaag." Zitten gapen is dan begrijpelijk, kun je ongestoord doen, hoewel vanwege dat extra uur nu zal dát in het voorjaar wel vaker zijn! Maar zou het nou echt zo zijn, dat je als gewoon mens van dat ene uur zo ontregeld raakt? Dan is er toch wel meer met je aan de hand. Ja, een jetlag na een lange vliegreis, komend uit een andere tijdzone, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar één uur...?

Het is trouwens, ondanks dat we vanaf zondag in de wintertijd leven, nog steeds herfst en dat blijft het nog wel 'n poosje. Maar wij gaan ons volgende week alvast wapenen tegen de barre tijden. De griepprik. En als die erin zit, moeten we in november nog eens terugkomen bij de dokter om er, in twee keer, nog een te halen. Vanwege de Mexicaanse dreiging. Ik vind het wel een beetje veel eigenlijk. Ik heb eerder dit jaar ook die Capita-prik al gehad, hoewel dat ook een placebo geweest kan zijn, want ik heb er niks van gemerkt. Maar ze prikken je wel lek onderhand, zeg! Moet dat nou allemaal? Ik denk er nog over na.

Maar bij wintertijd denk ik wel aan uitzichten zoals op bijgaand plaatje. Gezien alle fratsen, die Moeder Natuur tegenwoordig overal uithaalt, moeten we zoiets maar afwachten. Het kan een grandioze kwakkelwinter worden. Zonder Elfstedentocht en met een Kerst zo groen als gras. Dat kan allemaal maar zo. Nou ja, als wij maar niet gaan kwakkelen na al dat geprik........

(0 reacties)

dinsdag, 20 oktober 2009

Elswhere als sponsor......
'k Had net een meisje aan de deur, dat vroeg of ik haar wou sponsoren. Voor een waterproject in Gambia ging ze rondjes zwemmen in het water van sportcentrum De Scheg in Deventer. Ze was een jaar of vijftien en ze vroeg het zó lief, dat ik meteen ja heb gezegd. Vijftig cent per rondje was het.

Ik dacht ook aan het meisje van dezelfde leeftijd, dat vrolijk met haar klas naar Spanje reist met de bus en dus nooit meer thuis komt. Ik moest daar gisteren aldoor aan denken. Vréselijk toch.

Dit kind kon zich met haar klas tenminste nog inzetten voor een goed doel. Dat vond ik prachtig en mijn steun waard. Maar nou ben ik verdorie wel vergeten te vragen of ze érg goed kan zwemmen........!

(0 reacties)

maandag, 19 oktober 2009

Persoonlijk voornaamwoord......
Nou, dat was 't dan: DSB is van de baan. Ik vraag me toch af of, als die letters DS er niet hadden gestaan, maar gewoon iets van NHB, Noord-Holland Bank of zo, het dan ook zo gelopen was. Dirk Scheringa had dan misschien ook wel tien vingers in de pap gehad, maar het had heel wat minder egotripperig gestaan.

Daarom vind ik het wel jammer dat het zo afgelopen is en we moeten maar afwachten hoe het verder allemaal gaat worden afgewikkeld, maar de grote winst vind ik eigenlijk wel, dat Dirk Scheringa als mens wat bescheidener door het leven zal moeten.

Het zal in een bepaald opzicht heus wel een goeie vent zijn, die lief is voor z'n vrouw en die veel voor de gemeenschap doet, maar de persoonsverheerlijking, die om 'm heen hangt, vind ik zonder meer eng. Hij is dus, ondanks alles, niet mijn held. Er zijn nog wel meer Dirken met geld, maar die doen het tóch anders......

(1 reacties)

vrijdag, 16 oktober 2009

Hemelse klanken......
Ter gelegenheid van die Witte Stokkendag van gisteren was er in de Apeldoornse bibliotheek, locatie Coda, 'n tentoonstelling over de hulpmiddelen die blinden en slechtzienden ter beschikking staan om het ze wat makkelijker te maken. Toegelicht door een ervaringsdeskundige.

Om het een en ander muzikaal te omlijsten was het duo, waar mijn kloris deel van uit maakt en dat zich heel toepasselijk "2 of a kind"noemt, uitgenodigd. De mannen werden ook nog zomaar geïnterviewd door een journalist en er was een fotograaf van de krant, die ze op de foto zette. Linken naar het artikeltje op de website kan ik wel, maar de foto staat alleen maar in de krant.

Nou, dat is gek, hoor: als je de krant openslaat en je man staat op 'n hartstikke grote foto met z'n toetsencollega en hij blazend op z'n sax. Dat ze er dan onder zetten, dat het 'n klarinet is, wijt ik aan onmuzikaliteit van de schrijvende krantenman, want die fotograaf wilde 'm juist graag omdat ie zo mooi glom!

Boven het artikel staat: "Blind duo speelt de sterren van de hemel". Nou, aan zo'n kwalificatie moeten ze toch wel 'n paar optredens overhouden, dacht ik zo. Het is ook erg leuk, hoor, wat ze doen! Maar ja, ik ben natuurlijk sowieso al apetrots. Enfin, dan hoor je 't ook es van 'n ander.......!

(1 reacties)

donderdag, 15 oktober 2009

In blind vertrouwen.......
Het is vandaag landelijke Witte Stokkendag. Om aandacht te vragen voor mensen, die het allemaal zo scherp niet zien of helemaal niet. De geribbelde geleidepaden, met de beste bedoelingen aangelegd, maar toch geblokkeerd door winkeliers met hun spullen, bouwvakkers met hun materiaal, fietsen die dom worden neergezet, nou ja, van alles dus.

De doelgroep moet zelf ook 'uitkijken' en er niet zonder meer op vertrouwen, dat de hele wereld om ze denkt. Maar 'n pietsie meer oog voor de lastige positie, waarin mensen met een visuele beperking zich moeten verplaatsen, daar is deze dag voor bedoeld. Als 'n reminder. In 't artikel, dat vandaag maar liefst twéé pagina's beslaat in onze Stentor, wordt uitgebreid aandacht besteed aan de moeilijkheden die iemand tegenkomt als ie niks of weinig meer ziet.

Omdat ik in de sector heb gewerkt weet ik ook hoe geweldig mensen met hun beperking hebben leren omgaan. Het is niet niks, maar ze máken er wat van. De mensen, die wij in revalidatie kregen, waren al op 'n punt dat ze er iets aan wilden doen en dat was de helft van 't succes natuurlijk. Wij zetten ze op de rails, maar het rijden deden ze zelf.

Wij hoorden trouwens jaren geleden al dat het brailleschrift 'er uit' zou gaan, omdat de spraak in opkomst was en het zou overnemen. Ik heb 'n ervaren braillelezer in huis, die het als kind heeft geleerd, maar ik weet dat het later braille leren moeilijk, maar niet onmogelijk, is. Het niveau dat je bereiken kunt verschilt. En dat kan aan je leeftijd liggen, maar zeker niet altijd. Het geeft al onafhankelijkheid als je zelf je cd's kunt merken of je kruidenpotjes in de keuken. Dat boek, dat je zou willen lezen, kun je beluisteren, dat doet 'n ziende ook tegenwoordig!

Maar mijn man zou de uitvinding van Louis Braille, 2009 is 'zijn' jaar!, niet kunnen en willen missen. Als je 'n woord hoort, helemaal met al die nieuwe woorden van tegenwoordig, die dan ook maar meteen geacht worden tot de Nederlandse taal te behoren, weet je nog niet hoe het geschreven wordt. Heb ik ook, hoor! Braille is onmisbaar voor het woordbeeld. 'k Heb 't wel eens meer verteld, maar tot aan ons vierde kind wist mijn man niet, dat het 'vroedvrouw' was en geen 'wroetvrouw', hetgeen een logische veronderstelling zou zijn geweest.

Maar wat die witte stok betreft: er staat er eentje in de gang in de mand met de paraplu's. Hij wordt weinig gebruikt. Ja, als een van de kleinzonen een autootje onder de kast heeft laten verdwijnen en hij kan er niet bij om het te pakken, dan is opa's stok wel handig. Als de slang van de stofzuiger verstopt zit ook, maar dat komt niet zoveel meer voor, we hebben 'n nieuwe. Maar verder: we zijn gemotoriseerd en lopend nogal verstrengeld. Dat vinden we gezellig en vallen niet op.

Maar die letterlijk 'alleengaanden' met 'n witte stok, geef ze maar de ruimte! Want ze kunnen ook behoorlijk meppen met dat ding, hoor.......!

(1 reacties)

Klantvriendelijke bank......
Het volgende verhaal heb ik als reactie al bij Verbal Jam gemeld, maar eigenlijk is het toch wel te mooi om het ook hier niet even te vertellen. Toen ik nog jonge kinderen had, ben ik vanwege de flexibele werktijden gaan werken bij de thuiszorg. Werkgevers met opvattingen over deeltijd waren er niet zoveel in die tijd. Vandaar.

Zo werd ik geplaatst als hulp bij een alleenstaande oude man, aannemer geweest en hij zat niet bepaald om geld verlegen. Zijn kapitaal stond natuurlijk wel op de bank, want daar zagen z'n kinderen c.q. erfgenamen uiteraard nauwlettend op toe. Maar elke vrijdag, een van de dagen dat ik er was, daarom weet ik het ook, belde hij z'n bank. Hij wou z'n geld zien. Letterlijk zién dus.

Nou was 't een dorp, waar hij woonde, hij was een goeie klant dus kwam er een bankmedewerker, altijd dezelfde, met een kistje met bankbiljetten. De man wist toch niet hoevéél hij precies had, hij stak z'n neus in het kistje, zag dat het goed was en rookte daarna tevreden een sigaartje met die bankman. Zijn geld wás er nog.

Misschien hadden toch meer mensen dat moeten doen.......

Vastgelogd op 12:39

(2 reacties)

Ai phone.....!
De dochter van 'n kennis van ons was er in Rotterdam getuige van hoe een jongen op een oversteekplaats z'n iPhone verloor. Gelegenheid om 'm op te rapen had ie niet, want er kwam een bus aan.

Die reed er met z'n wielen vól overheen en dat zou catastrofaal geweest moeten zijn voor het apparaat, maar niets van dat alles! Het scherm was uiteraard gecrasht, maar hij dééd 't nog! Nou, die gratis test moet Apple deugd doen. Appeltje, eitje: ......busbestendig!

Vastgelogd op 00:56

(0 reacties)

dinsdag, 13 oktober 2009

De zorg.....
De zorg, zo heette de leunstoel van mijn vader. Daar kom ik ineens op.Gek is dat. Maar toen ik deze week bij mijn apotheek was, zag ik dat de apotheker en zijn personeel, zelfs de mevrouw die de vloer aan het dweilen was, gestoken waren in een ietwat rommelig wit T-shirt van niet al te beste kwaliteit zo te zien, waarop te lezen stond: "IK GEEF OM DE ZORG". Op de balie lagen papieren zakjes waarop je met je handtekening adhesie kon betuigen met hun actie, die tot doel had minister Klink af te houden van bezuinigingen die de apotheekbranche zouden raken.

Ik ben heel tevreden over onze apotheek. Ze werken heel zorgvuldig, hetgeen me trouwens een vereiste lijkt voor elke apotheek. Maar bij de ene heb je nou eenmaal meer dat idee dan bij de andere. Dat ligt aan de klantvriendelijke benadering, want deskundig zullen ze allemaal zijn.

Apotheken zijn in de loop van de jaren wel enorm veranderd. De tijd van de 'pillendraaier' is wel voorbij en hun assortiment is zeer uitgebreid ook. Ik denk, dat ze het daar mede van moeten hebben, want alleen van de pillen en de drankjes worden ze niet rijk meer. Vroeger misschien, maar ook die tijd is voorbij. De minister maakt het echter wel erg schaars, heb ik begrepen. Het was niet druk toen ik er 's morgens was dus had de jonge apotheker alle tijd om me uit te leggen dat hun actie daarover ging. Het was knijpen en beknibbelen van hogerhand.

Wij hebben nog 'n dokter meegemaakt, die zelf apotheek hield aan huis. De doktersvrouw deed dat deel van de praktijk. De dokter zelf had 'n antieke kast in zijn spreekkamer met medische boeken en van die bruine medicijnflessen er bovenop. Zijn diploma hing er naast. Heel vertrouwenwekkend allemaal. Hij wist wat je mankeerde en wat je er aan kon doen. We hebben altijd prima dokters gehad door de jaren heen.

Maar toch zie ik graag mijn dokter, die ons ondertussen ook al 25 jaar kent, hoor, in z'n computer kijken. Waarin hij, vertelde hij, zelfs door een piep wordt gewaarschuwd als bepaalde medicijnen, die hij van plan was je voor te schrijven, niet bij elkaar gebruikt kunnen worden. En natúúrlijk, dat had de apotheker ook geweten, daar kun je op vertrouwen! Check, check, doublecheck. Maar hij geeft dan ook om de zorg, dat is duidelijk, maar die minister.......?

(1 reacties)

zondag, 11 oktober 2009

Vergetelheid......
De mopjes over mannen, die hun trouwdag vergeten, zijn klassiek. Terwijl zijn vrouw zit te wachten op iets van de juwelier of toch op z'n minst een bosje rooie rozen, is het voor een man een dag als alle andere. Dat een compleet echtpaar zijn trouwdag vergeet is dus heel bijzonder! Als onze (schoon)zus vanmorgen niet had gebeld om ons te feliciteren met deze heuglijke dag, die in huize P. dus niet zo geheugenlijk bleek, dan waren we er zonder meer langs heen gegaan.

't Is wat. Achtenveertig jaar is toch een mensenleeftijd. Het is vandaag wel ander wéér dan achtenveertig jaar geleden. Wij hadden toen een heerlijke zonnige dag. Een hele leuke dag ook. Maar ja, wel lang geleden en 48 is ook geen bijzonder getal.

Dus geen taart vandaag. Een plakje Indische cake met 70% minder vet kan ie krijgen. We hebben een diner met spruitjes en draadjesvlees. Maar dat vinden wij zeer feestelijk, hoor.......!

(8 reacties)

vrijdag, 9 oktober 2009

Direct energie......
'n Leuke kop boven een nieuwsbericht": "Cremeren geeft nabestaanden energie. Toen mijn man dat voorlas reageerde ik : "Ja, het idee dat je niet constant naar 'n kerkhof hoeft om een graf te onderhouden, kan een prettige gedachte zijn. Kun je je energie in iets anders stoppen."

Maar dat wás het helemaal niet! In Taiwan gebruiken ze in een crematorium de warmte, die vrijkomt door het opstoken van de lijken, om er stroom mee te maken. Daar laten ze dan de koffiemachine en de airconditioning in de condoleanceruimte op draaien. Op maandbasis besparen ze op die manier 15.000 Taiwanese dollars oftewel 315 euro. Een niet te verwaarlozen bedrag. Tel uit je winst.

Het milieuvriendelijke project stuit echter op tegenstand. Men vindt het een akelig idee, dat de koffie na afloop van de plechtigheid via een omweg van je moeder of je tante komt, al hebben die je bij leven nóg zoveel kopjes troost geschonken. Ik vind, dat men zich daar maar overheen moet zetten, hoor! Bovendien zal de net weggebrachte niet zo snel verwerkt worden. Dus als de eigen familie nog aanwezig is, drink je koffie gemaakt met de stroom van een vreemd lijk, dat je toch niet kent. Dat moet te doen zijn, dan denk je maar iets minder ver door.

De directeur van het crematorium wil nog wel nadenken of hij de energie misschien voor de verlichting van het gebouw kan gebruiken. Dat komt wellicht toch wat meer in de richting. Maar hij gaat het niet anders doen, want het milieu gaat voor. Lang leve het milieu!

Wat zegt u? De rook? Ja, dat weet ik allemaal niet, hoor! Ik heb alleen maar verstand van koffie.......

*Mijn echtgenoot kreeg net iets geleverd van T-Mobile. Op de pakbon stond "Life is for sharing". Nou, dat kan volgens bovenstaand stukje zelfs best tot óver de grens.......

(0 reacties)

donderdag, 8 oktober 2009

Spreekwoordelijk tegen de draad in.......
'k Lees met veel plezier altijd de nogal eens met azijn doordrenkte stukjes van Henk Spaan. Ze staan in onze Apeldoornse huis-aan-huis-weekkrant. Hij zegt 't vaak wel treffend. Deze keer had hij 't over de fietspaden in Nederland die, in tegenstelling tot die in Amsterdam, breed genoeg zijn om een naast elkaar fietsend in windjack gestoken echtpaar te bergen. Je ziet ze zo voor je.

Volgens hem kan dat niet in Amsterdam, omdat er scooters langsscheuren (alsof dat hier niet gebeurt, zeg!) en, wacht....nu kómt het: "Omdat de meeste inwoners van deze stad Montessori-onderwijs hebben genoten kennen ze het verschil niet tussen links en rechts. Daarom moet je niet alleen uitkijken voor razend scootergeweld, maar ook voor de tegemoet fietsende Montessoriklantjes met hun spreekwoordelijke gebrek aan discipline." Tot zover de heer Spaan.

Er moet sinds mijn schooltijd toch wel het een en ander zijn veranderd. Oké, last met rechts en links heb ik ook regelmatig, ik geef het toe, maar om mij als ex-Montessoriklant op te zadelen met een gebrek aan discipline, 'spreekwoordelijk' nog wel, dat hoef ik natuurlijk niet te pikken!

Bij het Montessori-schoolsysteem zitten groepen van diverse leeftijden bij elkaar in één klas en dat waren in mijn tijd maar liefst 48 kinderen. En met één enkele onderwijzer, die goed was in rekenen en taal en dat hele zaakje keurig in de hand had.

Het was tijdens de z.g. 'werkuren' altijd gezellig roezemoezig in de klas, omdat iedereen met iets anders bezig was, maar een zootje was het nooit. Terwijl er ook kinderen met een kleedje op de grond van alles zaten te doen. De klassen waren ruim, dat moet gezegd. We hadden zelfs een keukentje en een 'rustkamer', waar je even kon gaan lezen of iets doen dat extra concentratie vergde of als je moest overleggen met 'n groepje. Ondanks de oorlog, die net in mijn kleuter-en lagereschooltijd viel, heb ik fijne schoolherinneringen.

Het zijn nu andere tijden met een ander soort kinderen, dat weet ik allemaal wel. Computers en televisie erbij en weet ik wat nog meer, maar het geeft toch te denken, dat minister Rouvoet opvoedhulpprogramma's aan het opzetten is. Dat zal toch niet zomaar bij 'm zijn opgekomen. Het zal toch niet het spreekwoordelijke gebrek aan discipline zijn, zeg?

Nou ja, waar gehakt wordt vallen Spaan ders. En dat is een spreekwoord.....

(0 reacties)

Nou...vooruit, eenmalig en op verzoek.......
Hoi! Dit ben ik.....

Vastgelogd op 01:19

(8 reacties)

maandag, 5 oktober 2009

Brugman......
De elektronica is niet meer wat het geweest is of zou moeten zijn. Anders zou er toch niet 'zomaar' , zonder voorafgaande waarschuwing, een brug open gaan! Rijkswaterstaat gaat er tenminste van uit dat het niks 'menselijks' was, waardoor het fout ging met die Ketelbrug en heeft al het elektriek uitgeschakeld. Ik zou het wel weten: gewoon weer een brugwachter die met de hand de brug opendraait, onderwijl een ontspannen praatje makend met de wachtenden. Dat is gezond voor iedereen. Maar ja, dat zal wel weer niet mogen van de Arbo. Of een brugbediening zoals ze die hebben geregeld in Doodstil, 'n gehucht van op de kop af 101 inwoners, aan het Boterdiep in Groningen. Met een mooie website! De foto is uit 2006 dus of het bevalt zo, dat weet ik niet. Maar die brug gaat in ieder geval niet onverwácht open......!

(2 reacties)

zaterdag, 3 oktober 2009

(On)trouw.....
Nog maar 'n paar jaar geleden vroeg ik mijn man altijd even buiten een winkel te wachten als we een tas bij ons hadden, die van een andere zaak in dezelfde sector was en waarvan de naam op die tas stond. Dus gingen we nooit met een tas van Albert Heijn een C1000 binnen. Dat vonden we niet kunnen. Of beter gezegd: ik vond het niet kunnen, want voor mijn echtgenoot is een tas een tas en wat er op staat zal 'm worst wezen.

Of we hadden ergens in de stad wel eens iets bij ons, een doos of zo, waaraan je duidelijk kon zien dat we wat er in zat ook in de winkel, waar we naar binnen wilden hadden kunnen kopen. Vond ik zielig. Raar, hè?

Tegenwoordig heb ik daar helemaal geen last meer van. We komen ondertussen in wel vijf verschillende supermarkten! Klantentrouw is er niet meer bij, hoor! Ja, door de week 'n boodschap tussendoor is logistiek gezien wat handiger omdat het te belopen is. Maar voor het grotere werk gaan we rustig met een Deka-tas naar de Lidl, met een Dirk-tas naar Albert Heijn en de C1000-tas vullen we onbezorgd met spullen van de Aldi. Kan ons wat schelen. Van sommige weet je niet eens of ze niet ondertussen van dezelfde baas zijn! En dan hadden ze ook maar geen oorlog moeten beginnen.....

(2 reacties)

Beleefdheidshalve......
Nog even over dat logje van gisteren, hè, over dat 'u 'zeggen: Irene van serendips reageerde daarop met de opmerking, dat zij haar loglezers altijd aansprak met u, totdat ze hen persoonlijk ontmoette. Nou, dat ontmoeten zal mij niet zo snel overkomen. De lezers, die ik heb, en dat zijn er door de bank genomen niet zo veel, zijn allemaal familie of bekenden, waar ik tóch al mee jij-de en jou-de. Maar, en dat is het gekke met loggen, de mensen die ik vrijwel dagelijks volg op hun weblog, omdat ik ze leuk vind schrijven en geïnteresseerd ben in hun belevenissen, werden na zoveel jaar zo vertrouwd, dat ik er geen moeite mee heb ze ook zodanig aan te spreken.

Bovendien zijn de meesten daarvan zoveel jaren jonger dan ik, dat 't ook vanzelf gaat eigenlijk. Vroeger hoorde je als jong mens, als je wat te vrijpostig was nogal eens: "Zeg, ben ik met je op school geweest?" Nou, dat dié tijd voorbij is vind ik goed, hoor. Ik zou trouwens mijn verhalen niet op een andere manier dan in 'n soort van 'spreektaal' kwijt kunnen, denk ik. Dus als u mij niet kwalijk neemt, blijf ik het maar zo doen.

De énige keer, dat ik een mij niet bekende lezer tegenkwam, was nota bene aan het andere eind van de wereld, toen we met mijn zus in een zonnige winkelstraat liepen in Manley, Australië! Ze kwam daar een kennis tegen, die er al tientallen jaren woont, 'n Hollander van oorsprong dus. Ze stelde ons aan elkaar voor en die man bleek Elswhere.org te lezen! Ik was helemaal ondersteboven!

Nou was het wel in mijn beginjaren en toen was ik nog verschrikkelijk onder de indruk van het internet en zijn mogelijkheden. En dat ben ik nu natuurlijk allang niet meer! Nu ben ik vreselijk onder de indruk van het perfecte cleanMX antispamprogramma van mijn zoon, dat hij ontwikkeld heeft en waar geen muis meer doorheen komt!

Gôh, ik lijk Hanneke Groenteman wel, die ook altijd reclame maakt op haar weblog voor haar hele creatieve familie, als het zo uitkomt. Maar van moeders, waar je gewoon 'jij' tegen mag zeggen, wordt zoiets wel gepikt.........

Vastgelogd op 02:08

(8 reacties)

donderdag, 1 oktober 2009

Ouwemutsenpraat.....
* Daar kan ik niks aan doen, hoor, maar ik vind het toch leuk klinken als zo'n jonge presentator van het sportjournaal netjes 'u' zegt tegen Louis van Gaal, die werd geïnterviewd na de wedstrijd Bayern tegen Juventus. Ondanks dat ie niet gewonnen had, terwijl dat volgens hem natuurlijk best gekund had, maar nul-nul is ook een stand, reageerde hij daarom ook hartstikke netjes. Zei zelfs zoiets als "Graag gedaan", na afloop van het gesprek.

Guus Hiddink zat in de Hilversumse studio als analyticus en ook daar zei de presentator 'meneer Hiddink' en 'u '. Geen ouwejongenskrentenbrood, maar gewoon respect voor de relatieve ouderdom. Of ze geïnstrueerd zijn, die jongens, dat weet ik niet, maar wel dat de televisie een erg mooie plek is om te beginnen met zoiets........

(4 reacties)

( - - )