woensdag, 30 juni 2004

In de bus blazen.....
Onze krant meldde vanmorgen commotie over een bushalte. Dicht bij enkele zorgcentra voor ouderen gelegen, op de Soerenseweg in Apeldoorn. Die mensen maken veel gebruik van de bus. Na renovatie van de weg heeft de gemeente besloten, dat er geen abri meer teruggeplaatst wordt op de plek waar de bus stopt.

De halte is namelijk bij een begraafplaats, waarvan de ingang wordt gemarkeerd door een paar historische huisjes, die op de monumentenlijst staan. Net als die buspassagiers eigenlijk. Maar de gemeente vindt een bushokje afbreuk doen aan de omgeving. Het zou misstaan.

Het enige, dat aan een glazen abri misstaat zijn, dacht ik, de posters voor popconcerten en de halfnaakte lingeriemodellen en zo. Maar een glazen wachthuisje waar mensen, die nou eenmaal vroeg van huis gaan, omdat ze bang zijn de bus te missen, droog en uit de wind kunnen wachten, wat is daar nou tegen?

Maar de bejaarden voeren actie! Met veel gevoel voor drama hebben ze zich door de krant laten fotograferen op de kale halte. In een lange jas met opgestoken paraplu, terwijl je op het plaatje kon zien, dat het hartstikke droog was! Er stond zelfs een ingepakte mevrouw met een rollator op de foto. Hoe ze die een beetje vlot de bus in krijgen? Nou ja, actie dus! Voor een bushok met uitzicht op hun allerlaatste halte.......!

Vastgelogd op 01:25

(2 reacties)

dinsdag, 29 juni 2004

Luctor et emergo......
Zeeland is mooi, hoor! We zijn er wel eens eerder geweest, maar om te zeggen dat we kenners zijn, nou nee. Het ligt ook wel erg ver weg, maar aan de andere kant: je rijdt ook zomaar naar Zuid-Frankrijk in je vakantie dus dat is geklets eigenlijk. We hebben in een korte tijd een boel mooie dingen gezien.

Om te beginnen was het er erg mooi weer, een beetje winderig, maar dat hoort aan zee en verder hebben we absoluut niet te klagen gehad over zon en temperatuur. We hadden ook een bijzonder mooi huis om in te verblijven op een chic bungalowpark. Dat is en leuke verrassing als je het zelf niet hebt hoeven regelen! Onze pater familias was jarig en de hele familie was present, erg gezellig.

We hoefden de straat maar uit te lopen en we waren aan de zee. Bij het huis hoorden twee bolderkarren, hét ideale vervoermiddel voor peuters en kleuters, die dat leuker vinden dan de buggy! Op het strand keken we zo op "Neeltje Jans" met haar waterkeringen. Wat een enorme bouwwerken zijn dat ook! Daar heeft ze veel werk aan gehad. We kwamen bij het rondneuzen in de omgeving dorpen tegen met namen, die ik me herinner van de watersnoodramp. Neeltje zorgt er gelukkig voor, dat zoiets niet meer kan gebeuren.

We zijn ook nog in Domburg geweest en in Middelburg, dat erg gezellig is op zaterdag. Nog leuke spulletjes gekocht in een erg mooie winkel daar "Dis en That", waar leuk ook nog betaalbaar bleek te zijn! We zijn in Burgh Haamstede geweest, met z'n mooie fotogenieke vuurtoren, die in een prachtig duingebied ligt om doorheen te wandelen op weg naar zee. Onze Zwitserse ervaring kwam van pas.Tweetalig zijn ze wel de Zeeuwen. Vakantiehuizen heten Ferienhäuser en ze hebben er veel "Zimmer frei". We hoorden ook veel Duits om ons heen.

En dan die voetbalwedstrijd zaterdagavond. Zo'n spanning is niet normaal. Dat de kindertjes door ons geblèr heen zijn geslapen pleit voor hun opvoeding. En dat, terwijl er eentje nog in Goes naar de dokter heeft gemoeten, omdat ie joekelde van de koorts! Wat is dat toch ráár met die kleintjes! Zó zijn ze zo ziek, dat iedereen zich ongerust maakt en zit te verzinnen wat er toch kan zijn met zo'n kind en de volgende ochtend word je stralend begroet en zijn ze weer helemaal beter. Als je een loopneusje niet meerekent. Ze maken er niet meer van dan het is. Daar kunnen die ter aarde stortende voetballers, die vertrokken van de pijn liggen te krimpen, met één oog op de scheids of er nog een geel kaartje voor de tegenstander inzit, een voorbeeld aan nemen.

Nog even een rare ervaring op dat chique vakantiepark: onze schoonzoon ging met z'n zoon even zwemmen in het Plaza-zwembad. Hij had z'n schoenen (van een gerenommeerd merk, ja) even ergens neergezet met de sandaaltjes van zijn kind erin. Worden ze gejat! De kinderschoentjes stonden er nog wel, maar hij moest op z'n blote voeten naar huis. Het was dan wel mooi weer, maar dat is toch niet chic, zeg nou zelf.......!

(2 reacties)

donderdag, 24 juni 2004

Subtiel......
Géén rellen in Apeldoorn gisteravond! En weet je waardoor dat kwam? De politie hanteert de "nachtkaars-tactiek". Ik vind dat een prachtig woord. Je kunt je er wel iets bij voorstellen hoe die tactiek werkt. Politie is aanwezig op de achtergrond oftewel achter de bosjes, het aanwezige dweilorkest mag lekker spelen, je laat de mensen hossen en zingen en als het meeste volk naar huis gaat, omdat ze nat en koud zijn, laat je de potentiële relschoppers, die nog wel wat actie willen, mooi schreeuwen.

Je reageert zéfs niet als ze roepen: "Hamas, Hamas.."en wat daar verder nog op volgt en de Hitlergroet brengen en dan vinden ze er vanzelf niks meer aan als er geen reactie volgt! Geen herrie dus. Heeft veel geld gescheeld en de politie is tevreden. Niet hoeven in te grijpen, hoewel daar m.i. aanleiding toe was, maar dat vind ik dan. Ze hadden het wéér mee, dat wel.......

Even vertellen nog, dat we dit weekend de 65e verjaardag van de heer des huizes gaan vieren met de familie. In Zeeland. Vrijdag weg en maandag weer terug. In die tijd wordt deze site verhuisd naar een andere server, dus wie de weg kwijt is, weet dan dat het niet aan uw toestel ligt!

(1 reacties)

woensdag, 23 juni 2004

Joepie.....!
Nou, geen vraag waar we deze zomer met vakantie naar toe gaan met z'n allen, toch? Naar Tsjechië natuurlijk. Wát een land! Wát een volk! Wát een voetballers!

Oké, onze voetballers deden het ook goed tegen Letland. De uitslag had nog anders kunnen zijn als dat niet zo'n goeie keeper had gehad. Wat een beer van een vent, zeg!

Het regent als een gek en het waait stevig, maar d'r is buiten toch vuurwerk, roepende mensen, toeterende auto's en ik heb een stel zeer tevreden familieleden beneden zitten. Aan het bier, ja, onlosmakelijk verbonden aan voetbal. Kijken hoe laat het wordt vannacht.......!

(0 reacties)

dinsdag, 22 juni 2004

Al die willen te kaap'ren varen.....
Nou, we verzeilen weer in de komkommertijd, hoor! Driekwart van de krant gaat over voetbal. "Dá's logisch", zou Cruyff zeggen, maar verder....Ja, het vandalisme, dat het gevolg is van dat voetballen. "Liefhebbers" hebben hier zaterdag bushokjes, auto's en openbaar groen verbouwd en zelfs de ruiten van een bejaardencentrum ingekinkeld, omdat ze niet tegen hun verlies kunnen. Voor woensdag hebben ze hier de ME klaarstaan. Voor als het mis gaat in Portugal. Of goed, want je weet niet hoe de enthousiaste Apeldoorner dáár dan weer op reageert!

Maar afgezien van dit soort leven in de brouwerij hadden we vanmorgen een artikel in de krant over "de snor". Van Guus Hiddink, van Peter R. de Vries en die van Midas Dekkers. De stelling was, dat als een man zijn snor afscheert, je hem in de gaten moet houden. Want dan wil ie een nieuw leven beginnen! Dat is een soort coming out, hij geeft zich bloot en begint met z'n bovenlip. Een nieuwe liefde is dan ook niet verkeerd. Of de aanleiding, dat kan ook.

Er zijn, zoals iedereen weet, culturen waar het bezit van een kloeke snor het teken van mannelijkheid is. In New Delhi verdienen de politieagenten mét snor zelfs meer dan hun onbesnorde collega's, omdat een knevel meer gezag uitstraalt! Mijn moeder kende een uitdrukking vroeger: "een zoen van een man zonder snor is als een ei zonder zout", wat een beetje zielig was voor mijn vader, want die had er geen. Ik zit wel goed, want mijn man heeft een snor én een baard. Voor de kleinkinderen een reden om opa omzichtig te knuffelen, want hij kriebelt. In de jaren zeventig had iedereen in onderwijs en gezondheidszorg een baard ( én een pijp!). Ook een kwestie van overwicht uitstralen of zo!

Ik weet nog, dat mijn man op een regenachtige zondagmiddag besloot om de beharing van zijn gezicht te halen. Dat was zonder meer schrikken. Hij had dikkere wangen en een onderkin gekregen, die hij niet had toen hij onder zijn baard verdween. Onze toen nog kleine kindertjes weenden:"We willen onze pappie terug!". Er was op zijn werk zelfs een koffiemevrouw, die niet meer tegen hem wenste te praten, zolang zijn baard er niet weer aan zat.

Sindsdien heeft ie 'm dus weer laten groeien en het hoort ook gewoon bij hem. We hadden vroeger een kennis, die hem "de apostel" noemde. Nou, zo'n image wil je toch niet kwijt? Kan altijd van pas komen. Ik ontdekte trouwens, dat er snorrenclubs bestaan, met regels betreffende de uitvoering van snor en baard en kampioenschappen! Voor als je niet van voetballen houdt........!

(0 reacties)

zondag, 20 juni 2004

Banden plakken......
Nadat we vrijdag al een reünie bezochten van ons werk, hadden we er dit weekeinde nog een van onze familie! Onze nog enige volbloed tante werd tachtig jaar en haar grootste verjaarswens was om al haar neven en nichten bij elkaar te zien. We hadden met z'n allen afgesproken in een hotel op de Veluwe.

Niet iedereen was er, maar tante mocht niet mopperen over het aantal nazaten, dat gekomen was. Die het trouwens ook heel bijzonder vonden om elkáár tegen te komen, want er mag dan een bloedband zijn, de herinneringen waren behoorlijk vervaagd. Bij mij zeker. Ik wist namen, maar wie er na al die jaren bijhoorde? Geen idee.

Dat moest dus een hernieuwde kennismaking uitwijzen. Van de inmiddels aangetrouwde familieleden wist ik helemaal weinig . We blijken een Oostenrijkse neef te hebben! Bij binnenkomst zag ik een neef, van wie ik zág dat het m'n neef was, omdat het precies mijn oom was toen ik dié voor het laatst zag, zeker vijfenveertig jaar geleden Maar welke van de neven was de vraag!

Het was daarom geweldig, dat diezelfde neef een groot boek bij zich had, waarin hij foto's van de familie had verzameld. Bij het zien daarvan kwamen locaties, gebeurtenissen, vakanties, feestjes, trouwerijen en data weer bovendrijven. Verhalen werden completer, doordat de één zich dit herinnerde en de ander dát! Ik heb ook vergeelde foto's gezien van voorouders in statige pakken en hooggesloten jurken. Uit de tijd, dat het nog iets heel bijzonders was om op de foto te gaan! Kun je je met onze digitaaltjes niet meer voorstellen!

We hebben heerlijk gegeten met elkaar totdat de familie uiteen werd gereten, omdat er televisie gekeken moest worden. Jawel, Nederland-Tsjechië. Met het bekende resultaat, waar we het maar niet meer over zullen hebben! Het verdriet is uitgebreid weggespoeld en er heeft een deskundige nabespreking plaatsgevonden. We hebben een verstandige familie. En trouwens wat moet je anders?

Niet iedereen, maar wel velen zijn blijven overnachten in het hotel, zodat we vanmorgen nog gezellig met elkaar konden ontbijten. Een leuke manier om je zondag te beginnen en de reünie te besluiten. Wanneer we elkaar wéér zullen zien, dat is niet bekend, maar er zijn adressen en vooral email-adressen uitgewisseld, hoewel er ook computerloze familieleden bleken te bestaan!

Ondanks, dat we heel veel leuke "nieuwe" mensen hebben ontmoet, van wie we het bestaan wisten, maar niets van hun bestaan, voelde alles heel vertrouwd. Dan moet het toch wel waar zijn, dat van die genen........!

(2 reacties)

vrijdag, 18 juni 2004

Hé, hoe gaat 't met jou....?
Een reüniedag van onze oude werkkring vandaag. Ze bestonden 45 jaar. Elke 5 jaar wordt een lustrum herdacht en kijken we wie van onze klanten uit de 28 jaar, dat we er hebben gewerkt, aanwezig is en hoe het ze vergaan is. Als ze in staat zijn de reis naar Apeldoorn te maken hebben wij ons werk als revalidatiecentrum so wie so goed gedaan.

Veel mensen gezien vandaag en de meesten waren ook blij om ons te zien. Dat is natuurlijk leuk, want meestal is het toch zo, dat de mensen niet in de beste periode van hun leven een revalidatieprogramma doormaken. Er zijn er veel, die als de boel eenmaal op de rails staat, die periode in zo'n centrum liever vergeten als zijnde een gepasseerd station.

Maar gelukkig zijn er ook veel mensen, die warme vriendschappen opbouwden met mensen, die in hetzelfde schuitje zaten en elkaar in een heel moeilijk proces onvoorwaardelijk tot steun zijn geweest. We hebben heel vaak gehoord vandaag als je vroeg: "Hoe gaat 't?": "Goed!". En dat is mooi. Ook als soms het gezichtsvermogen in de loop van jaren achteruit was gegaan of zelfs geheel verdwenen. Ze zijn sterk genoeg gebleken om dat te dragen.

De gebouwen zijn tegenwoordig zeer praktisch en modern ingericht, moeten ook voldoen aan veel eisen en regelgeving. We hoorden dan ook, dat men het vroeger "gezelliger"vond. In onze tijd dan, hè! Dat is natuurlijk vleiend, maar men vergeet de ongelooflijke hoeveelheid geld, die de inefficiëntie in die tijd gekost moet hebben. Revalidaties van twee, drie jaar waren geen uitzondering. Tegenwoordig heeft men blokken van 18 weken, die weliswaar verlengd kunnen worden, maar dat is wel andere koek. (Koek bij de koffie is er trouwens ook niet meer vandaag de dag.)

Wij hebben meegemaakt, dat de instelling het hele weekend openbleef, omdat er van de bezetting van 69 revalidanten een mannetje of 6 niet naar huis ging. Omdat ze nog niet alleen konden reizen, omdat er thuis geen opvang was óf omdat ze het daar gewoon niet zo gezellig hadden als bij ons! Dus verwarming aan, licht aan, begeleiders, die weekenddiensten draaiden en dus dubbel moesten worden betaald, de kok, die kwam koken voor dat handjevol mensen. Dat er een eind is gekomen aan deze geldverslindende toestanden was meer dan noodzakelijk om de gezondheidszorg betaalbaar te maken, maar gôh, wat was het toch gezellig toen......!

(1 reacties)

donderdag, 17 juni 2004

Kindermishandeling voorkomen.......
Een driewerf hoera voor mijn kapper! Daar vertelden ze vanmorgen, dat er gisteren een moeder was geweest, die haar vierjarig zoontje wilde laten blonderen! Vond ze wel leuk staan. De kapsters hadden de behandeling geweigerd en moeder had zeer boos het pand verlaten! Klant kwijt.

"Zulke klanten kunnen we missen als kiespijn", zei één van de kapsters vanochtend, toen ik me liet kortwieken. Verder ging de conversatie, zoals gewoonlijk, over "hoe had u het gehad willen hebben?", het weer, de vakantie, én over voetbal natuurlijk! Maar dat is niet erg. Mijn dag kan niet meer stuk.....

(1 reacties)

woensdag, 16 juni 2004

Cadeautje.......
Een oud-collega van ons spaart uilen. Daar heeft ze wat mee, want ze is een natuurmens. Het zijn natuurlijk geen echte uilen, die ze verzamelt, maar beeldjes. Ze heeft hele bijzondere ook. Omdat ze vandaag jarig was en het nog een bijzondere verjaardag was ook, want ze werd vijfenzestig, waren we uitgenodigd om dat te komen gedenken. Toen ik bij onze bloemist een mooi wit stenen uiltje tegenkwam, dacht ik meteen:"Ja, dat vindt ze leuk!". Nog staan dubben, want er was een kleine, maar ook een grote, die vanzelfsprekend een stuk duurder was. Maar kom, een mens wordt maar één keer vijfenzestig, dus het werd de grote. Mooi cadeau, vonden we zelf.

We hadden een schriftelijke invitatie ontvangen met een routebeschrijving naar haar vakantieverblijf, dat zich tussen Apeldoorn en Dieren op een camping bevindt. Ze heeft daar een luxueuze stacaravan, waarvan menigeen zou willen, dat het zijn woonstek was. Daar doet de provincie Gelderland tegenwoordig trouwens zéér moeilijk over! Geen permanente bewoning meer op als recreatieplek bedoelde adressen. Dus ontving onze collega haar visite aldaar uitsluitend om thuis geen rommel te hebben en bij mooi weer is het er zeker niet verkeerd!

Toen wij arriveerden was er al heel wat bezoek aanwezig. We kregen koffie, we kregen taart en we overhandigden ons cadeau. De jarige pakte het uit en voordat ze iets had kunnen zeggen riep één van haar zusters: "Zo, nou heb je weer wat af te stoffen!". Iedereen lachen, men vond het een leuke opmerking. Ik niet , want nou weet ik dus niet of ze het eigenlijk wel léuk vond! Ik ben echt niet zo'n gevoelig tiepje, hoor, maar de uil werd midden op tafel gezet en men ging over tot de bowl en de borrelnoten. Volgend jaar krijgt ze een kaartje. Hoeft niet afgestoft en het kan nog bij het oud papier ook.....of ben ik nou te pietluttig? Ja, denk ik, gaat wel weer over.......

(2 reacties)

maandag, 14 juni 2004

Valt er nog wat te lachen tegenwoordig.....?
Als je zo'n figuur als Brandsteder aan het werk ziet, geloof je er niet meer in. In leuke moppen, bedoel ik. Ik heb hier in huis wel altijd geprobeerd het niveau onder contrôle te houden en enige criteria aan te leggen. Om te beginnen moet een mop geestig zijn en niet al te makkelijk. Je mag er best moeite voor doen.

Vunzige bakken, daar zit ik niet op te wachten, die vertellen ze maar in de kroeg. Ietwat schuin kan soms aardig zijn als ze maar intelligent blijven, hoewel dat vaak een probleem is. Ik bedoel maar te zeggen, dat ik wel tegen een stootje kan. En woordgrappen vind ik bijna altijd leuk.

Mijn echtgenoot was vroeger echt een moppentapper. De aanvoer is wat minder tegenwoordig door gebrek aan collega's op het werk, maar hij kan het nog. Hij heeft menig verjaarsfeestje gered door in vallende stiltes te roepen: "Kennen jullie die van die...."en dan kwam de categorie. Ambtenaren, pastoors, dokters, vrouwen. Van de ene mop kwam de andere. Ja, ik kende ze op 't laatst natuurlijk wel, maar vergeet ze ook erg makkelijk. Heb ik met films ook. Erg handig.

Is er eigenlijk nog een moppencircuit? Na rampen en andere minder leuke gebeurtenissen doen er ineens allerlei moppen de ronde. Zal de geest(igheid) van de tijd wel zijn. Allochtonenmoppen is ook een categorie. Waar je trouwens mee moet uitkijken, want ze verslijten je zo voor racistisch! En dat is dan niet leuk. Ik heb er, alweer een tijdje geleden, een gehoord, die ik erg leuk vond en die zonder meer moet kunnen.

Het ging over buren, die gezamenlijk hun huizen stonden te bekijken. Zegt de Turkse buurman tegen de Nederlandse: "Mijn huis is veel meer waard dan het jouwe!". "O ja?", zegt de Nederlander, "ik heb anders net een nieuwe badkamer laten aanleggen, mijn garagedeur gaat electronisch open en niet om het een of ander, maar mijn tuin ligt er toch aardig wat mooier bij dan de jouwe!". "Jawel", zegt de buurman, "maar ík woon niet naast een Turk!". Van een Turk gehoord, hoor, die mop!

Er staan soms ook erg leuke tekeningen in onze krant, politiek of soms over een gepubliceerd onderzoek of zo. Die van vandaag was geestig, ietwat hellend. Onder de kop:"Carrièremaken schaadt het sexleven" zie je een stel op de rand van hun bed zitten, terwijl de vrouw in haar agenda bladert en zegt:"ik zal eens even kijken of we nog een gaatje kunnen vinden!". Dat vond ik nou leuk, dus dat is mijn niveau zo'n beetje........ Is dat zorgelijk?

(4 reacties)

zaterdag, 12 juni 2004

Je bent klein en je wilt wat.....
Een mevrouw hier in Apeldoorn heeft haar tuin vol staan met kabouters. Maar sinds kort mist ze er een. Dat was haar eerst niet eens opgevallen, want in een tuin zo volgeladen mist men één kabouter niet. Het was geen dure, gewoon een huis-tuin-keuken-kabouter van de Blokker of zo.

Maar sinds enige tijd ontvangt mevrouw post van haar kabouter. Hij is op reis! In zijn afscheidsbrief schreef hij: "Ik heb de beentjes genomen. Ik ga op reis en jullie horen nog van me. Tot ziens. De kabouter".

Op 5 mei schreef hij, dat hij bij De Naald (een soort monument.red.)was om de vrijheid te vieren. Op 11 mei was er weer een brief en nu zaten er ook foto's bij. Hij was donderdagavond in de binnenstad aan 't shoppen geweest tijdens de koopavond en vrijdags was ie naar de voetbalwedstrijd AGOVV-Emmen geweest. Je kunt veel van 'm zeggen, maar sportief is hij wel! Hij was zelfs naar Beekbergen gewandeld, maar toen hij de bus terug naar Apeldoorn wou nemen, was hij niet gezien door de chauffeur en had ie het hele end terug moeten lopen. Hij was meteen doorgegaan naar het politiebureau om aangifte te doen wegens "lengte-discriminatie". Maar de politie had hem niet serieus genomen! Bij alle locaties had de kabouter zich op de foto laten zetten. In een volgende brief verhaalde hij over zijn avonturen in kinderparadijs Malkenschoten en hij was ook in zwembad Malkander geweest. Weer geen succes, want ze hadden geen zwembandjes in zijn maat.

Toen hoorde de familie een poos niks, maar hoe dat kwam legde hij uit in een volgende brief. Hij had in het Röntgen Café een behoorlijke kater opgelopen. Een foto toonde hem, staande onder de tap."Dat heeft me de das omgedaan", zei hij.

De kaboutermevrouw heeft ondertussen geen idee, wie haar in deze zomerse dagen zo leuk bezighoudt. De brievenbus wordt elke dag met spanning in de gaten gehouden, want ze wil natuurlijk wel weten hoe het haar kabouterkind in de grotemensenwereld vergaat. En of ie nog terugkomt! De kans, dat hij onder de voet gelopen wordt is natuurlijk groot, maar zo te horen is ie voor geen kleintje vervaard.........

(4 reacties)

vrijdag, 11 juni 2004

Stemwijzen......
In één van de wijken hier in Apeldoorn, De Maten, gingen gisteren drie stembureaus later open dan om half 8 's morgens. Dat kwam omdat in de scholen, waarin ze gevestigd waren, posters hingen met de mededeling, dat er besmettelijke ziektes rondwaarden onder de leerlingen. O.a. roodvonk en de zogenaamde vijfde kinderziekte. Deze laatste schijnt voor zwangere vrouwen een weliswaar beperkte (maar toch) kans op een miskraam te geven.

De ambtenaren, die het stembureau zouden bemannen die dag, zagen de posters hangen en besloten de GGD te bellen. Die was niet bereikbaar op dat vroege uur. Een uurtje later wel en de dienst verklaarde, dat er niks aan de hand was, het betrof alleen een mededeling voor ouders in geval dat een kind ziekteverschijnselen zou vertonen. De bureaus konden gewoon open.

In de krant stond een reactie van de GGD-arts. Hij had een beetje moeten lachen om de commotie en de bezorgdheid van de stembureaumensen wat overdreven gevonden. "Je kunt in een winkel van Albert Heijn ook een ziekte oplopen", zei hij. Hij kan het weten, want hij heeft ervoor gestudeerd.

Ik vind de handelwijze van de stembureaumedewerkers erg correct en zorgvuldig. En in het belang van Europa, nou ja, een heel klein stukje dan.......

(1 reacties)

donderdag, 10 juni 2004

Goed gedáán, jochie....!
Onze kleinzoon Stijn heeft deze week de avondvierdaagse gelopen in Beekbergen. Hij is vier jaar dus de afstand voor hem was drie-en-een-halve kilometer per avond. Dat is best een heel eind als je nog van die korte beentjes hebt! Die kleintjes moesten een begeleider hebben dus z'n moeder liep met 'm mee.'

En vanavond was "de intocht". Tegenover het huis van onze dochter en haar man is een parkje en laat daar nou net de finish zijn! Erg leuk voor de grootouders van beide kanten. Tegen de tijd dat de lopers en lopertjes bij het eindpunt werden verwacht verzamelden de belangstellenden zich, met bossen bloemen in de aanslag, aan weerszijden van de weg. De "Via Gladiola" in Nijmegen was er niks bij! De fanfare was er, een doedelzakband, een caravan van de EHBO voor de eventuele blaren, het was helemaal compleet.

Speciaal voor deze gelegenheid klaarde het weer van regenachtig op naar hartstikke zonnig, mooi voor vaders met camcorders, zoals onze schoonzoon. Het was een leuk feest.

Bij aankomst straalde onze kleinzoon van oor tot oor. Hij had snoep gekregen bij de finish, van ons 'n grote bos bloemen, want dat hoort natuurlijk bij zo'n prestatie ( en vooruit, ook 'n klein bosje voor z'n moeder, die er vermoeider uitzag dan hij en verzuchtte, dat ze toch minder conditie had dan ze had gedacht!) en dan die medaille! Op z'n shirt gespeld, die was natuurlijk het mooiste!

Zo, mensen, de basis is gelegd voor een sportieve carrière. Hij weet nu, dat je wat moet doen om medailles binnen te halen. Dan moet, ik noem maar wat, Roland Garros toch ook tot de mogelijkheden behoren. Hij zit al op kleutergym......

(0 reacties)

woensdag, 9 juni 2004

Avonturen op de tandem....
Wij zijn door de jaren heen in diverse periodes in het bezit geweest van een tandem. De Zeeuwen zeggen : "een anmekaerefiets". En dat is het. Omdat mijn man het daarvoor benodigde zicht mist moest ik wel voorop als stuurvrouw. Ik ben daar totaal ongeschikt voor. Ik ben te klein, te onhandig, te bang en te onsportief. Toch hebben we het wel geprobeerd op de tandem, je moet tenslotte alles een kans hebben gegeven in het leven en als het goed gegaan was, hadden we er een leuke hobby bijgehad met z'n tweeën, want mijn man is wél sportief.

Hij heeft dus niets aan mij als het op tandemen aankomt. En eerlijk gezegd: ik gun het de buurt ook niet! Want ons "opstappen"is al een circusnummer op zich. Mijn achteropzitter roept: "één, twéé, já!!!", maar dan ben ik zover nog niet of de trappers staan nog niet goed of ik glij weer van het zadel af. Bovendien heb ik altijd een stoeprandje nodig met mijn korte benen.

Als we eenmaal rijden, dan zie ik in de verte een stoplicht opdoemen. En dat staat dan op rood. Dat betekent stoppen en dan begint het gedonder van dat opstappen weer van voren af aan! Mijn man kan met zijn langere benen kapseizen wel opvangen, maar ik voel me gestresst, ongelukkig en bepaald niet ontspannen een fietstochtje maken. Dat is ook niet leuk voor hem natuurlijk. Eén keer is het wel goed gegaan, maar dat was de keer dat we na een gezellig avondje bij kennissen 's nachts door een verlaten stad kwamen, alle stoplichten in de knipperstand en wijzelf ook zo'n beetje. Toen waren we snel thuis, weet ik nog , maar dat is er nooit meer van gekomen. Daarom hadden we op een gegeven moment zomaar ineens geen tandem meer.

Maar nu staat er een racetandem in de schuur! Daar is mijn man op voordelige wijze aangekomen. Hij heeft 'm laten reviseren en heeft een aardige voorrijder gevonden. Ik heb ze net uitgezwaaid. Daar ziet ie niet zoveel van, maar het is het idee, hè? 'n Racetandem, daar hoef ik dus lekker niet op! Zou geen gezicht zijn ook. Ik ben blij, voor mijn sportieveling, maar ook voor mezelf, ik ga even het nieuws kijken.......kopje koffie d'r bij......

(5 reacties)

dinsdag, 8 juni 2004

Kam-pioen......
De pioenroos in onze tuin bloeit zo prachtig! Ik vind dat geweldige bloemen, ook van formaat. Ze gaan gebukt onder hun eigen gewicht en je moet ze steunen. Ik ben er op een aparte manier aan gekomen, aan die plant. Het is namelijk een herinnering aan de prachtige border op mijn werk, die op een kwade dag rigoureus werd verwoest.

Voor het gebouw, waarin ik mijn lokaal had, lag namelijk een mooi gazon, omzoomd door een border met gele, witte en roze bloemen. Die roze, dat waren dus de pioenen. Op een dag besloot "hoger hand", dat er paden verlegd moesten worden op het terrein. Om de ingangen van het gebouw logischer bereikbaar te maken voor onze blinde en slechtziende klanten was dat op zich niet zo'n gek idee. Daarvoor moest de bloemenborder sneuvelen, vond men.

Persoonlijk denk ik, dat het ook wel goed uitkwam, want het stónd wel mooi, maar vergde ook nogal wat onderhoud. Over een grasveldje jaag je een motormaaier zo nu en dan en klaar is Kees. Goedkoper dus.

De docenten in het gebouw wisten van niks, we werden overvallen doordat op een ochtend een shovel verscheen, die in één keer het hele zaakje omploegde. Zwarte grond en wég was ook de border. Niet de planten uitgegraven en ergens anders neergezet, niet gevraagd: "Wie heeft er belangstelling voor?", nee, gewoon ondergeshoveld.

We waren bedroefd over het verlies van ons mooie uitzicht, waar inderdaad, daar kun je niet omheen, onze klanten niet zoveel aan hadden. De paden kwamen er, doorsneden een nieuw aangelegd grasveld, want een gazon kon je het niet meer noemen en het was praktisch. Mijn pad was "afslag 2" van het hoofdpad.

Op een ochtend kwam de tuinman, die wist hoe erg ik het allemaal had gevonden, met een geheimzinnig gezicht m'n lokaal binnen en zei: "Kom es even mee!". Had ie ergens onder de heg een pioenplant gevonden, die de aardbeving had overleefd! We hebben 'm liefdevol op een vuilniszak in de achterbak van mijn auto gelegd en toen ik thuis kwam heb ik 'm in de tuin gezet.

Hij heeft me een jaar op bloemen laten wachten, maar sindsdien is het elk jaar feest! Hij heeft 't naar z'n zin en voor mij is het een stukje teruggevonden uitzicht van vroeger.......!

(0 reacties)

maandag, 7 juni 2004

Oud nieuws.......
In de bus naar Zwitserland laatst zag ik er onderweg kinderen mee bezig. Met kunststof draden waren ze aan het knopen. Leuke kleurtjes en het moesten armbandjes worden. Maar ze hadden ook al sleutelhangers gemaakt en andere kleinigheden. Verslááfd waren ze volgens eigen zeggen! En het was een hype.

Nou zie ik kinderen graag handvaardig bezig. Iets máken is gewoon leuk. De techniek heet "scoubidou", maar ik dacht: "Verhip! Dat is toch macramé?". Op kleine schaal, maar toch.

Ik heb ooit nog eens een heel vliegengordijn geknoopt voor onze keukendeur. Pijn in m'n vingers van het ruwe sisaltouw. Wat dat betreft is scoubidou (dat was toch een tekenfilmhond? Of nee, die heette Scoobydoo, héél anders dus!) wat vriendelijker, maar het materiaal: 50 "touwtjes" voor tussen de 5 á 6 euro is wat minder vriendelijk voor de portemonnee. Maar je moet er wat voor over hebben als je kroost niet voor de tv hangt, maar knutselt. Een scoubidou-halsband voor Scoobydoo bijvoorbeeld.......

(58 reacties)

zondag, 6 juni 2004

Una voce particulare.....
Ach gossie, wat had ik te doen met die voetballers gisteravond in de middencirkel van de ArenA! Heb je zo'n dramatisch slechte wedstrijd gespeeld en wil je alleen maar zo snel mogelijk naar de kleedkamer om de wonden te likken en dan moet je wachten tot Frans Bauer, die de stemming kunstmatig komt aanzwengelen, is uitgezongen. Dat wil je allemaal toch niet meemaken? Dat is teveel straf.

Ze wáren voor de wedstrijd al gestraft met het moeten aanhoren van Ernst Daniël Smid met de volksliederen. Waarom ís dat toch? Dat sologeblèr, want dat wordt het in zo'n stadion. Ik vind het vreselijk en het versterkt bepaald niet het vaderlandslievende gevoel, dat een volkslied toch zou moeten oproepen!

Zet een mooie uitvoering van de volksliederen door een groot orkest op de speakers, zodat de mensen écht kunnen meezingen. Hou die schnabbelaars buiten de deur, want hier springen de tranen van in je ogen en niet van ontroering.

Kunnen we daar niet een actie voor houden? Ik vind het zó zielig voor zo'n elftal. Je volkslied verkracht en dan verwachten ze van jou, dat je goed speelt. En ja, dat werkt dus voor geen meter........

(3 reacties)

vrijdag, 4 juni 2004

In den beginne....
De schepping en hoe het allemaal met ons begonnen is, zal ik maar zeggen, daar zijn de meningen over verdeeld. Of je met een bioloog of een theoloog van gedachten wisselt over het onderwerp, dat maakt nogal verschil.

Toen wij destijds wilden trouwen en de dag, behalve op 't stadhuis, ook een kerkelijk tintje mee wilden geven, bleek dat alleen te kunnen als mijn aanstaande, die een volbloed heiden was, via een spoedcursus "geloven voor beginners" bij onze vrijzinnige dominee alsnog zou regelen dat hij gedoopt werd. Hij had daar geen bezwaar tegen.

Ik zei al, dat onze dominee vrijzinnig was. Hij had heel bijzondere ideeën over de bijbel. Begon te vertellen, dat hij het scheppingsverhaal met Adam en Eva in het paradijs een prachtig verhaal vond, maar geloofstechnisch erg moeilijk. Dat sprak ons wel aan eigenlijk. De dominee was een sociaal betrokken man. Hij vond het belangrijker dat zijn gemeenteleden te eten hadden en niet omkwamen in eenzaamheid dan dat ze alles uit de bijbel voetstoots aannamen.

Hij heeft goede gesprekken met ons gehad en de bruidegom kon volgens hem gedoopt. Leuke trouwerij gehad ook, inmiddels bijna 44 jaar geleden. We zijn niet kerkelijk gebleven, maar daar zijn we de enigen niet in, dacht ik zo. We hebben onze eigen ideeën over van alles en dat volstaat.

Over Adam en Eva hebben we een prachtig lied in ons repertoire, dat de dominee wel mooi zou hebben gevonden. Het gaat zo:" Adam leefde lang geleden, eenzaam in de hof van Eden, met de zegen van de Heer, wat verlangt een mens nog meer? Hij liep lekker in z'n blootje, baadde zon en baadde pootje, in het water van de beek, zeven dagen van iedere week.***Adam leefde zonder zorgen, tot hij op een zekere morgen, plotseling ontdekte dat, elke man een wijfje had! Hij zei: "Heer, ik wil niet klagen, maar ik zou u willen vragen, onderdanig en beleefd, of u voor mij geen vriendinnetje heeft?".***"Goed", zei God "ik zal mijn best doen, maar dan moet jij zelf de rest doen! Ik zal zorgen voor een vrouw, die haar leven deelt met jou". Adam liep van pret te zingen en kocht twee verlovingsringen."Loof de Heer, ik krijg een wijf, 't is niet meer dan een rib uit mijn lijf!". ***En toen Adam lag te slapen, heeft de Heer de vrouw geschapen.'t Werd een droom voor iedere man, alles d'r op en alles d'r an!"En ze leefden heel tevreden, samen in de Hof van Eden, totdat op een zekere dag, Eva de boom met de appelen zag!***Eva zei: "Wat kan het schaden? Aan een boom zo volgeladen, schoon de Heer het mij verbiedt, mist hij één, twee appels niet!". Eva brandde van verlangen, toen ze al dat fruit zag hangen. Ze nam een hap, terwijl ze zee: "An apple a day keeps the doctor away!". ***Toen was het uit met het goeie leven! Het paradijs werd opgeheven. Door een appel, zo u weet, werken wij ons in het zweet! Door het eten van één appel, werken wij ons nu te sappel! 't Is vandaar dat ik beweer: Snoep verstandig! Eet geen appel, maar een PEER!".

We hebben nog nooit gemerkt, werkend met groepen mensen van zeer verschillend geloofspluimage, dat iémand zich door dit lied gekwetst voelde. Er zit een leuk jazzy melodietje onder. Zo is geloof in de bijbelse verhalen best te doen, toch?........

(0 reacties)

woensdag, 2 juni 2004

Toevallig.......
Als er een aflevering is van "A touch of Frost" dan wil ik die wel graag zien. Zo'n "dwarsliggerstype", daar hou ik wel van. Hij is prettig irritant. En hij blijkt altijd gelijk te hebben natuurlijk.

Het is een serie, die de tijd neemt voor het verhaal, dat dan ook in één keer klaar is, niet wordt uitgesmeerd over vele afleveringen of onderbroken door reclame, er wordt fantastisch geacteerd en het heeft Engeland als locatie. Wat mij betreft prima ingrediënten.

Het verhaal van vanavond had toch wel een paar opmerkelijke aspecten. Een moeder, die haar eigen kinderen vermoordt en zelf dood langs een spoorbaan wordt gevonden. Ik vond het "creepy"! Maar Frost loste het allemaal weer mooi op, dat wel.......

(5 reacties)

dinsdag, 1 juni 2004

Luisteraars......
Omdat er reclame voor werd gemaakt en soms luisteren we daar wél naar, hebben we een afspraak gemaakt bij de firma Schoonenberg. We hadden namelijk het idee, dat het gehoor van mijn echtgenoot niet helemaal meer was wat het moet zijn. In zijn geval, vanwege zijn gebrek aan zicht, best belangrijk. 't Is net Europa.

Toen we vanmorgen keurig op tijd arriveerden was het eerste, dat de mevrouw achter de balie tegen ons zei, rommelend met allerlei papieren : "Even wachten, ik moet eerst dit afmaken, anders kom ik in de war!". Nou, dat wilden we niet op ons geweten hebben dus we wachtten. (Ik moest trouwens wel even denken aan die ergerlijke man van : "Al onze medewerkers zijn in gesprek"!) Toen ze haar zaken had geregeld mochten we vertellen waarvoor we kwamen en toen "mochten" we weer wachten.

Onderwijl hielp ze andere klanten, klanten op leeftijd, die batterijtjes kwamen halen voor hun gehoorapparaat. Ze wás al niet het zonnetje in huis, maar tegen die mensen deed ze alsof het kleuters waren. Wat een arrogante chagrijn, zeg! Zou dat het effect zijn van het dagelijks werken voor mensen, die voor het merendeel niet meer de jongsten zijn? Dan moet ze snel van baan veranderen.

Toen de audicien tijd voor ons had bleek die vandaag voor het eerst te zijn. Ze moest van alles zoeken en het batterijtje van haar "oorkijker" was leeg. Dat kan natuurlijk gebeuren. Ze was bijzonder aardig en behulpzaam verder. Bovendien bleek, dat mijn man een zodanig minimaal gehoorverlies heeft, dat er niets aan hoeft te gebeuren. "Kom over een jaar of drie nog maar eens terug!", zei ze.

Ik dácht 't al: Oost-Indisch doof, die man. Hoort wat ie wil horen. Nou ja, in ieder geval is niet horen én zien 'm vergaan........

(2 reacties)

( - - )