![]() |
|
woensdag, februari 9 2005
Appelflauwte....... Nu gaan ze nieuwe rassen introduceren en daar hebben ze meteen maar leeftijden aan gekoppeld. Niet van de appels, maar van de mensen die ze zouden moeten eten. Consumentgerichte marketing noemen ze dat. Zo is daar de "Junami"(dat woord doet me ergens aan denken....) zijnde een jonge, dynamische appel, bestemd voor de groep 18-tot 35-jarigen, de "Autento"is voor de 55-plussers, die het gevoel "van vroeger" door deze appel weer terug zouden moeten krijgen. Voor de promotie daarvan moeten ze Jos Brink maar inhuren. Nou, de "Wellant" zou een appel moeten zijn voor de fijnproever, die kennelijk van alle leeftijden mag zijn en waarschijnlijk dus ook de duurste is en tenslotte de "Rubens", een appel voor de smaak van 35-tot 55-jarig Nederland. "Zet je tanden in een Rubens!", dat verkoopt als een trein, dat zul je zien. Dat er nieuwe appels moesten komen is, omdat de concurrentie uit Argentinië, Chili, Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland de markt lijkt te overspoelen en dat kunnen we niet hebben natuurlijk. Er is € 600.000,-- per jaar uitgegeven voor de ontwikkeling van zoete, zure, aromatische, sappige en knapperige appels, die hier in Holland ook nog eens een keertje goed moeten willen groeien. Vroeger tracteerde ik als ik in november jarig was altijd op sterappels, die ik in een mand meekreeg naar school en die mijn moeder de avond tevoren glimmend had opgepoetst. Sterappels heb ik later eigenlijk nooit meer gezien. Bellefleuren, ook zo'n ouderwets ras. Vroeger zeiden ze tegen meisjes, dat ze wangen als bellefleuren hadden. Kom daar nou es om. Als een jongen tegen een meisje zou zeggen: "Je hebt wangen als een Autento!", een hens voor z'n kop kan ie krijgen.........!
Wangen als een Rubens... knappe man die daarna nog staat. Nee, maar "je hebt wangen als een kratje jonagold" doet het niet veel beter... ;-) Ik ga voor de Rubens... ik houd wel van een ronde sappige appel.... Ik ben opgegroeid tussen de appelbomen. Hoogstammen wel te verstaan. Ik heb ontelbare kisten geplukt maar eet ze al jaren niet meer. Mijn favoriet was de rode sterappel. De kon je poetsen totdat je jezelf er in zag. Dit soort gesprekken heb ik altijd tussen 1600 en 1700.
Commentaar achterlaten
|