Aan de voet van die ouwe Wester.....
Een nichtje van ons heeft haar verjaardag aangegrepen om eens wat familie bij elkaar te halen, die elkaar niet "even" niet gezien had, maar echt járen niet. En dat is niet omdat we geen belangstelling zouden hebben voor elkaars wel en wee, maar gewoon omdat het er niet van komt. Zo gaat dat vaak en helemaal in een grote familie. Onze vaders waren er twee van de acht en met kinderen en kindskinderen tikt dat, moeilijk bij te houden, aan.

En zo gingen we dus gisteren naar Amsterdam, waar onze nicht woont. Met de trein, want parkeren is in haar woonomgeving, waar meer toeristen dan Amsterdammers rondlopen, onbegonnen werk. De trein is dan gewoon leuk en gemakkelijk, als ie op tijd is. Wat hij niet was, maar dat stoorde ons niet, omdat we een rekbare tijd hadden afgesproken.

Amsterdam ligt aardig open, ontdekten we, maar welke stad ligt dat in de zomermaanden niet? Ik dacht, dat ik als geboren Amsterdammer de weg wel wist, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik heb jaren in de binnenstad van Amsterdam gewerkt en ze hebben geen straten verplaatst, heb ik me laten vertellen, maar het wou niet zo lukken allemaal. Na een paar keer toeristische bezoekers aangesproken te hebben, die ons vertwijfeld aankeken, zag ik een voor z'n deur zitttende bierdrinker, die er zo op z'n gemak uitzag, dat ik hem de weg wel kon vragen. "Rechtdoor en als je water tegenkomt is dat de gracht die je hebben moet". Dat bleek ook zo te zijn, alleen zaten we bij de hoge nummers aan de verkeerde oneven kant, maar niettemin was het eind van ons rondje door De Jordaan in zicht.

Het was erg gezellig bij onze familie. Al die neven en nichten, die inmiddels het uiterlijk van hun ouders hadden aangenomen en achterneven van wie we het bestaan wel wisten, maar die we nooit hadden gezien. Herkenbare familietrekken. Het was enig. Ons nichtje had heel veel werk gemaakt van de catering en we leken met elkaar op een gegeven moment wel zo'n grote luidruchtige Italiaanse familie! En dat terwijl nog lang niet iedereen er was, het kan nog veel groter! Onze enige van de acht overgebleven tante was er ook. Zij wordt volgend jaar tachtig en het feest ter ere van dat feit ligt al "in de week". Plaats en dag komen nog, maar het feest ligt vast !

Later op de avond scheidden zich de geesten, want er was voetbal! De mannen gingen naar boven om te kijken, veel geblèr bij elk doelpunt en drie was de moeite! Onderwijl namen de vrouwen de hele familie even door in het souterrain. Het was maar zó laat en de trein wacht niet. De wandeling terug naar het Centraal Station was beschamend kort en eenvoudig, nadat we op de heenweg zo hadden rondgezworven. Ik ben bang dat deze Amsterdammer dat nog lang zal moeten horen. Maar leuk, hoor, familiereunie na zoveel jaren! Dát zouden meer mensen moeten doen........

Reacties

Tsjee, dan waren we gisteren allemaal in Amsterdam. Ik heb zo tegen kwart voor twaalf de trein terug naar Utrecht genomen.

Commentaar achterlaten